DE BUBBELEBIM IS EEN (ANTI)LITERAIR EN ABSURDISTISCH THEATERTONEEL-PERFORMANCEVIDUO BESTAANDE UIT SIM SALA BUBBELEBIM EN PROFESSIUS T. TAAL.
woensdag 17 oktober 2007
zaterdag 13 oktober 2007
LOEKIE SKYWALKER
Dit filmpje werd ooit bedacht toen de Bubbelebim op tour was met The Solomen Only en At No Bikini Beach. Professius heeft na drie jaar eindelijk de laatste hand weten te leggen aan de montage.
NIEUWE FAVORIET
Ik heb sinds vijf minuten een nieuwe favoriete voetballer. Het is een Zuid-Afrikaan, hij is stagiar bij Feyenoord en hij heet, let op:
KERMIT ERASMUS
KERMIT ERASMUS
WUBBE EEN RECENSIE!
In de SKRIEN van september 2007:
De expres superlullig gefilmde The Making Of: The Making Of: Een Chinese Boekie van Max Maas (WDKA Rotterdam) wordt niet leuk door zijn studentikoze meligheid, maar blijft gewoon een irritant misbaksel, ondanks één uitstekende acteur.
hihi, PTT
vrijdag 5 oktober 2007
ABSURDISME
De nieuwste Bubbelebim-film, waarin wij uitleggen wat nu precies de essentie van het absurdisme is.
donderdag 2 augustus 2007
zaterdag 14 juli 2007
EEN CHINESE BOEKIE
De Bubbelebim-film "The Making Of: The Making of: Een Chinese Boekie" is genomineerd voor de TENT ACADEMY AWARDS 07. Een competitie tussen de beste Kunstacademie afstudeerfilms van Nederland. Voor iedereen die m graag op groot scherm wil zien, reserveer want er is veel belangstelling voor:
Donderdagavond 19 juli 2007
Aanvang: 20:00 uur
Locatie: Filmtheater Cinerama / zaal 1
Westblaak 18, Rotterdam
Entree: 2,50 euro
Reserveren: 010-4115300 (Cinerama)
Donderdagavond 19 juli 2007
Aanvang: 20:00 uur
Locatie: Filmtheater Cinerama / zaal 1
Westblaak 18, Rotterdam
Entree: 2,50 euro
Reserveren: 010-4115300 (Cinerama)
zaterdag 30 juni 2007
KUTFEEST
Helaas nog geen beelden van de Paradevoorstelling van de Bubbelebim omdat onze cameraman te laat was. Wel een mp3 van het onderdeel "kutfeest".
Helaas nog geen beelden van de Paradevoorstelling van de Bubbelebim omdat onze cameraman te laat was. Wel een mp3 van het onderdeel "kutfeest".
zaterdag 16 juni 2007
De Bubbelebim op de Parade
De Bubbelebimvoorstelling op de Parade mag dan niet doorgaan. We staan er toch. En wel in de MULTISHOW, een geweldig spektakel waarin de toeschouwer met een koptelefoon op zelf kan switchen tussen 4 verschillende kanalen. Het TV-kanaak, het Radio-kanaal, het live-muziek-kanaal, en het Prietpraat-kanaal. En op dat laatste kanaal vindt u de Bubbelebim en wel op de volgende data. 23 en 26 Juni(rotterdam), 11 en 13 Juli(Den Haag), 20 Juli (Utrecht), 12 en 15 Augustus (Amsterdam).
De Bubbelebimvoorstelling op de Parade mag dan niet doorgaan. We staan er toch. En wel in de MULTISHOW, een geweldig spektakel waarin de toeschouwer met een koptelefoon op zelf kan switchen tussen 4 verschillende kanalen. Het TV-kanaak, het Radio-kanaal, het live-muziek-kanaal, en het Prietpraat-kanaal. En op dat laatste kanaal vindt u de Bubbelebim en wel op de volgende data. 23 en 26 Juni(rotterdam), 11 en 13 Juli(Den Haag), 20 Juli (Utrecht), 12 en 15 Augustus (Amsterdam).
woensdag 6 juni 2007
dinsdag 5 juni 2007
Live Filmpjes
Aanstaande zaterdag 9 Juni vind in de WORM tictoc plaats. En daar worden dan dus filmpjes van de Bubbelebim vertoond. Dus ga lekker kijken met je ogen.
Aanstaande zaterdag 9 Juni vind in de WORM tictoc plaats. En daar worden dan dus filmpjes van de Bubbelebim vertoond. Dus ga lekker kijken met je ogen.
zaterdag 26 mei 2007
Even voor de onduidelijkheid
Hieronder ziet u de leader gemaakt voor de meest verse Bubbelebim-productie: "THE MAKING OF: EEN CHINESE BOEKIE". Een film van Max Maas, naar het script van Professius T. Taal dat hier te lezen is en met prominent acteerwerk van Sim Sala Bubbelebim. De film is in de laatste fase van postproduktie en zal zeer binnenkort te bewonderen zijn. Ter zijner tijd komen wij natuurlijk in uw oren.
Hieronder ziet u de leader gemaakt voor de meest verse Bubbelebim-productie: "THE MAKING OF: EEN CHINESE BOEKIE". Een film van Max Maas, naar het script van Professius T. Taal dat hier te lezen is en met prominent acteerwerk van Sim Sala Bubbelebim. De film is in de laatste fase van postproduktie en zal zeer binnenkort te bewonderen zijn. Ter zijner tijd komen wij natuurlijk in uw oren.
dinsdag 22 mei 2007
woensdag 2 mei 2007
vrijdag 27 april 2007
donderdag 19 april 2007
zondag 25 februari 2007
U ZEGT MAAR WAT
De Post-It performance genaamd 'U zegt maar wat' ging goed. In de Worm. Tijdens de nieuwe klubavond genaamd 'Bar Dancing Nikola Tesla'. 'U had er bij moeten zijn', zou ik zeggen. Desalniettemin hier wat dingen genaamd 'foto's'.
En daar de Bubbelebim zulk absurd creatief talent heeft ontstonden diezelfde avond nog twee nieuwe series genaamd 'hand in hand', waarbij de Bubbelebim hand in hand gaat met bijzondere mensen en 'hoed', waarbij de hoed van Sim Sala zijn eigen zinnen beleefd.
De Post-It performance genaamd 'U zegt maar wat' ging goed. In de Worm. Tijdens de nieuwe klubavond genaamd 'Bar Dancing Nikola Tesla'. 'U had er bij moeten zijn', zou ik zeggen. Desalniettemin hier wat dingen genaamd 'foto's'.
En daar de Bubbelebim zulk absurd creatief talent heeft ontstonden diezelfde avond nog twee nieuwe series genaamd 'hand in hand', waarbij de Bubbelebim hand in hand gaat met bijzondere mensen en 'hoed', waarbij de hoed van Sim Sala zijn eigen zinnen beleefd.
donderdag 1 februari 2007
zaterdag 27 januari 2007
PUUR ABSURDISME,
DAT SNAPT NIEMAND
(DEEL 1) Uit angst daarvoor hou ik altijd iets estetisch, begrijpelijks of grappigs in mijn werk houden.
Wil ik dan iets zeggen? Nee, ik wil iets vragen. Ik wil vragen aan mensen om eens wat beter naar het absurdisme te kijken, want pas dan zullen ze merken dat het echt onbegrijpelijk is. Maar ja, dat is natuurlijk een beetje een rare vraag. “Met Frans Bauer?” “Ja hallo, met Professius, zeg Frans ik wilde je iets vragen...” Nee.
En daarom probeer ik de mensen die miijn werk lezen of zien hun onoverkomelijk lot van de lach te laten zien. Mensen moeten zich ongemakkelijk voelen. Zoals bij het lezen van de schrijffout in de eerste zin van dit verhaal en bij het woordje miijn. Ik ben dus een soort David Lynch van de humor.
(Werd vervolgd...)
(DEEL 2) Mensen moeten denken: Jezus, is het leven echt zo raar? "Nee, natuurlijk niet!" Zegt Jezus dan met een lach. "Maar om op een berg te komen moet je door een dal." En dat dal dat ben ik. Wees gerust, ik ben niet de duivel. Na het lezen van deze tekst zult u niet als een bezetene de straat op rennen en mensen beginnen te vermoorden. Dat zal u alledings niet doen. Onder geen geding. Absoluut niet. Nee, nee, nee. Maar wat zult u dan wel doen? Een theetje drinken? Naar een verjaardag? TV kijken? Gadverdamme, wat saai! Uw leven is saai! Saaiaaiaai! Uw leven is van geen betekenis, of wel soms? Heeft u eigenlijk niet zelfs nog meer zin in een verjaardag met veel gratis bier dan in een thee? Heeft u eigenlijk niet meer zin in de TV dan in die verjaardag? Heeft u eigenlijk niet meer zin om te slapen dan om TV te kijken? Bent u niet een verloren ziel? Bent u niet stiekem fan van Frans Bauer? Nee, natuurlijk bent u dat niet, want dat zou te absurd zijn. Dat zou niemand snappen. En u wilt juist begrepen worden. Aandacht wilt u. Wat? Tegen u? Nee, natuurlijk heb ik het niet tegen u, ik heb het tegen die mensen die buiten op straat lopen. U bent een goed mens, u werkt hard, u probeert eerlijk en positief te zijn, u bent een sterke ziel, u kunt verandering teweeg brengen, u kunt opstaan en de wereld helpen, u bent de held! Hoera, hoera! Maar.....maar....die mensen daar buiten snappen er helemaal niks van. Kijk ze nou eens moeilijk doen. Ze willen allemaal begrepen worden. Ze willen allemaal aandacht, maar u moet ze vermoorden. Ja! Met bloemen! Zou dat kunnen?
Ik probeer mensen te vangen tussen een lach en een inspiratie. Ze snappen iets niet, maar snappen ook dat het niet te snappen is en dan snappen ze het ineens. Ik knaaag aan het geweten van de mensen, maar laat tegelijkertijd duidelijk merken dat ze niet meteen op hoeven te staan. Ze moeten eerst naar hun geweten leren te luisteren in hun lievelingsstoel met een lach op hun gezicht en een thee op hun schoot. Ik ben dus een soort Noam Chomsky van de humor. En als je Noam Chomsky niet kent , loop je slechts twee dagen achter op mij. Ik leerde hem eergister kennen: verdomd interresante man.
(Werd vervolgd...)
(DEEL 3) En eigenlijk maakt het niet uit wat jullie begrijpen van dit alles. Het gaat er om dát jullie iets begrijpen, want dat geeft jullie leven zin. Of in ieder geval jullie bezoek aan deze tekst. Want van Gogh o van Gogh, als het geen zin zou hebben. Dan hadden jullie je belazerd gevoeld en hadden jullie nu zelfmoord gepleegd. Of in ieder geval niet snel meer de impuls gevoeld om even op dit blog weder te keren. Maar gaat het mij daarom? Nee. Daar gaat het mij niet om. Mij gaat het nergens om. Nee, interesseert mij dat nou? Ja. Nee. Want wie ben ik? Professius T. Taal van de Bubbelebim. De Bubbelebim. Pfff... Weet je wel wat dat is de Bubbelebim? Heb je daar wel eens over nagedacht? Nee? Ik ook niet. Laten we dat dan nu even saampjes doen. En voor de mensen die van het woord saampjes een beetje schaampjes krijgen...relax! Daar gaan we. De Bubbelebim is volgens mij een buitenmenselijk absurdistisch evenwicht dat af en toe gebruikt maakt van zwakke zielen zoals ik, mijzelve en nog zo een: Sim Sala Bubbelebim. Maar ja, dan denk ik: dan heb je ook wel een beetje een ongelukkige naam gekozen. Misschien had je met Sim Sala van Gogh dan meer succes gehad. Nou, dat was het. Als iemand het niet eens is met deze beschrijving van de Bubbelebim kunnen de reacties natuurlijk weer gestuurd worden naar bubbelebim@hotmail.com.
O ja, en de Bubbelebim is ook nog kopermachtig omdat niemand ooit zal snappen waar het nou precies allemaal over gaat. Ik adviseer jullie dan ook wijselijk om nu even hardop te zeggen, en geloof me, de mensen rondom u zullen het echt niet zo raar vinden, het is iets wat iedereen voelt, maar u kunt de eerste zijn die het gewoon eens hardop uitspreekt, doe maar: ik snap het niet meer!
En met deze boodschap heb ik mijzelf bewezen als een soort Sun Ra van het absurdisme. En voor de mensen die Sun Ra niet kennen...relax!
(Wordt vervolgd...)
DAT SNAPT NIEMAND
(DEEL 1) Uit angst daarvoor hou ik altijd iets estetisch, begrijpelijks of grappigs in mijn werk houden.
Wil ik dan iets zeggen? Nee, ik wil iets vragen. Ik wil vragen aan mensen om eens wat beter naar het absurdisme te kijken, want pas dan zullen ze merken dat het echt onbegrijpelijk is. Maar ja, dat is natuurlijk een beetje een rare vraag. “Met Frans Bauer?” “Ja hallo, met Professius, zeg Frans ik wilde je iets vragen...” Nee.
En daarom probeer ik de mensen die miijn werk lezen of zien hun onoverkomelijk lot van de lach te laten zien. Mensen moeten zich ongemakkelijk voelen. Zoals bij het lezen van de schrijffout in de eerste zin van dit verhaal en bij het woordje miijn. Ik ben dus een soort David Lynch van de humor.
(Werd vervolgd...)
(DEEL 2) Mensen moeten denken: Jezus, is het leven echt zo raar? "Nee, natuurlijk niet!" Zegt Jezus dan met een lach. "Maar om op een berg te komen moet je door een dal." En dat dal dat ben ik. Wees gerust, ik ben niet de duivel. Na het lezen van deze tekst zult u niet als een bezetene de straat op rennen en mensen beginnen te vermoorden. Dat zal u alledings niet doen. Onder geen geding. Absoluut niet. Nee, nee, nee. Maar wat zult u dan wel doen? Een theetje drinken? Naar een verjaardag? TV kijken? Gadverdamme, wat saai! Uw leven is saai! Saaiaaiaai! Uw leven is van geen betekenis, of wel soms? Heeft u eigenlijk niet zelfs nog meer zin in een verjaardag met veel gratis bier dan in een thee? Heeft u eigenlijk niet meer zin in de TV dan in die verjaardag? Heeft u eigenlijk niet meer zin om te slapen dan om TV te kijken? Bent u niet een verloren ziel? Bent u niet stiekem fan van Frans Bauer? Nee, natuurlijk bent u dat niet, want dat zou te absurd zijn. Dat zou niemand snappen. En u wilt juist begrepen worden. Aandacht wilt u. Wat? Tegen u? Nee, natuurlijk heb ik het niet tegen u, ik heb het tegen die mensen die buiten op straat lopen. U bent een goed mens, u werkt hard, u probeert eerlijk en positief te zijn, u bent een sterke ziel, u kunt verandering teweeg brengen, u kunt opstaan en de wereld helpen, u bent de held! Hoera, hoera! Maar.....maar....die mensen daar buiten snappen er helemaal niks van. Kijk ze nou eens moeilijk doen. Ze willen allemaal begrepen worden. Ze willen allemaal aandacht, maar u moet ze vermoorden. Ja! Met bloemen! Zou dat kunnen?
Ik probeer mensen te vangen tussen een lach en een inspiratie. Ze snappen iets niet, maar snappen ook dat het niet te snappen is en dan snappen ze het ineens. Ik knaaag aan het geweten van de mensen, maar laat tegelijkertijd duidelijk merken dat ze niet meteen op hoeven te staan. Ze moeten eerst naar hun geweten leren te luisteren in hun lievelingsstoel met een lach op hun gezicht en een thee op hun schoot. Ik ben dus een soort Noam Chomsky van de humor. En als je Noam Chomsky niet kent , loop je slechts twee dagen achter op mij. Ik leerde hem eergister kennen: verdomd interresante man.
(Werd vervolgd...)
(DEEL 3) En eigenlijk maakt het niet uit wat jullie begrijpen van dit alles. Het gaat er om dát jullie iets begrijpen, want dat geeft jullie leven zin. Of in ieder geval jullie bezoek aan deze tekst. Want van Gogh o van Gogh, als het geen zin zou hebben. Dan hadden jullie je belazerd gevoeld en hadden jullie nu zelfmoord gepleegd. Of in ieder geval niet snel meer de impuls gevoeld om even op dit blog weder te keren. Maar gaat het mij daarom? Nee. Daar gaat het mij niet om. Mij gaat het nergens om. Nee, interesseert mij dat nou? Ja. Nee. Want wie ben ik? Professius T. Taal van de Bubbelebim. De Bubbelebim. Pfff... Weet je wel wat dat is de Bubbelebim? Heb je daar wel eens over nagedacht? Nee? Ik ook niet. Laten we dat dan nu even saampjes doen. En voor de mensen die van het woord saampjes een beetje schaampjes krijgen...relax! Daar gaan we. De Bubbelebim is volgens mij een buitenmenselijk absurdistisch evenwicht dat af en toe gebruikt maakt van zwakke zielen zoals ik, mijzelve en nog zo een: Sim Sala Bubbelebim. Maar ja, dan denk ik: dan heb je ook wel een beetje een ongelukkige naam gekozen. Misschien had je met Sim Sala van Gogh dan meer succes gehad. Nou, dat was het. Als iemand het niet eens is met deze beschrijving van de Bubbelebim kunnen de reacties natuurlijk weer gestuurd worden naar bubbelebim@hotmail.com.
O ja, en de Bubbelebim is ook nog kopermachtig omdat niemand ooit zal snappen waar het nou precies allemaal over gaat. Ik adviseer jullie dan ook wijselijk om nu even hardop te zeggen, en geloof me, de mensen rondom u zullen het echt niet zo raar vinden, het is iets wat iedereen voelt, maar u kunt de eerste zijn die het gewoon eens hardop uitspreekt, doe maar: ik snap het niet meer!
En met deze boodschap heb ik mijzelf bewezen als een soort Sun Ra van het absurdisme. En voor de mensen die Sun Ra niet kennen...relax!
(Wordt vervolgd...)
vrijdag 12 januari 2007
BUBBELEBIM IN KRAKATAU
De Bubbelebim staat in de nieuwe KRAKATAU #42. En die kun je dus echt óveral kopen, hè!
Verder gaan Bart und Ernst volgende week weer eens optreden, zie de ACTIVITEIT agenda hier rechts.
De Bubbelebim staat in de nieuwe KRAKATAU #42. En die kun je dus echt óveral kopen, hè!
Verder gaan Bart und Ernst volgende week weer eens optreden, zie de ACTIVITEIT agenda hier rechts.
maandag 18 december 2006
INTERVIEW IN VPRO GIDS!
Ze hebben het gewoon gedaan! Een paar maanden terug stuurden we een interview dat we zelf hadden afgenomen naar de VPRO gids met de vraag of ze het er in wilde zetten en KIJK ! Wat zullen mijn ouders trots zijn. Oei! SSB, hebben jouw ouders de VPRO gids? Misschien moet je ze het toch maar eens vertellen...
PTT
PTT
zaterdag 2 december 2006
zaterdag 18 november 2006
UIT DE SERIE: DINGEN DIE MENSEN VAKER ZOUDEN MOETEN KUNNEN WILLEN ZEGGEN
-"Pas op, hij gaat je neuken!"
-"Alle achthoeken verzamelen!"
-"De Tweede Wereldoorlog, dames en heren, dat was me d'r eentje."
-"Als dat een gezegde is, ben ik nú weg."
-"Kop op, ik ben niet altíjd dronken!"
-"Alle achthoeken verzamelen!"
-"De Tweede Wereldoorlog, dames en heren, dat was me d'r eentje."
-"Als dat een gezegde is, ben ik nú weg."
-"Kop op, ik ben niet altíjd dronken!"
SLAGBOMEN DALEN AUTOMATISCH
Ik heb weleens een zelfmoordpoging gedaan, met redelijk succes, ik vond vanochtend de afscheidsbrief die ik destijds geschreven heb met de veelzeggende titel 'slagbomen dalen automatisch'.
In het verleden heb ik me nogal eens schuldig vermaakt met een kip, transplantaties uitvoerend op klein onkruid en met lege handen thuiskomen vlak na het afgesproken uur. De lichamen van het mortuarium zadelde ik op met mijn herseninhoud en dan fietste ik op een tandem langs de bank om in het blauw gekleed melk te drinken met pratende bananen. Toch was dat meestal de mooiste tijd van mijn leven, vooral 's avonds, wanneer ergernissen zich verdrongen om de ondergaande zon te begeleiden en het sap van de klimop naar negentig bejaarden rook. Griezelfilms lagen her en der in de berm en de akela van Terneuzen blies ferm op haar fluitje om de oploop ontstaan door margarine uiteen te drijven. Over Terneus en Lippen door gesproken waaide de overheidspaperassen me dan in het avondrood in het gelaat. Ik las ze met een zekere verbijstering niet, maar legde ze terzijde en keek mezelf beschaamd aankomen in een uitgelopen vergezicht. "Makreel, makreel!", wilde ik dan altijd roepen, maar het vlees van mijn lippen flubberde als gelei over mijn gezicht, en dus hield ik het meestal bij een zacht "lubbelubbe". En als dan eindelijk die traan van ontroering mij over de wang biggelde en ik opstond en naar mijn kanon liep, dacht ik vaak: "Nog tien jaar, jongen, nog tien jaar en dan is dit gazon van jou, en dan zullen ze allemaal eens wat beleven". En daarom heb ik besloten er een eind aan te maken. Ik hou van jullie. Sorry. Sim Sala.
In het verleden heb ik me nogal eens schuldig vermaakt met een kip, transplantaties uitvoerend op klein onkruid en met lege handen thuiskomen vlak na het afgesproken uur. De lichamen van het mortuarium zadelde ik op met mijn herseninhoud en dan fietste ik op een tandem langs de bank om in het blauw gekleed melk te drinken met pratende bananen. Toch was dat meestal de mooiste tijd van mijn leven, vooral 's avonds, wanneer ergernissen zich verdrongen om de ondergaande zon te begeleiden en het sap van de klimop naar negentig bejaarden rook. Griezelfilms lagen her en der in de berm en de akela van Terneuzen blies ferm op haar fluitje om de oploop ontstaan door margarine uiteen te drijven. Over Terneus en Lippen door gesproken waaide de overheidspaperassen me dan in het avondrood in het gelaat. Ik las ze met een zekere verbijstering niet, maar legde ze terzijde en keek mezelf beschaamd aankomen in een uitgelopen vergezicht. "Makreel, makreel!", wilde ik dan altijd roepen, maar het vlees van mijn lippen flubberde als gelei over mijn gezicht, en dus hield ik het meestal bij een zacht "lubbelubbe". En als dan eindelijk die traan van ontroering mij over de wang biggelde en ik opstond en naar mijn kanon liep, dacht ik vaak: "Nog tien jaar, jongen, nog tien jaar en dan is dit gazon van jou, en dan zullen ze allemaal eens wat beleven". En daarom heb ik besloten er een eind aan te maken. Ik hou van jullie. Sorry. Sim Sala.
donderdag 2 november 2006
woensdag 25 oktober 2006
dinsdag 17 oktober 2006
GLIJMAJOOR
Ons stiekeme lid van het eerste uur(toen de drie Wijzers krokant naar het Oosten wezen) de Glijmajoor liet de afgelopen dagen weer eens van zich horen, dronk, moest vaak pissen en deed de volgende uitspraak:
-"The more you drink, the double-you-see(W.C.)"
(Onbe)Tamelijk lachen, toch?
Verder vond hij nog de volgende advertentie om te snaterlachen(Donald Duckwoord, dat ik net verzin): KLIK. Ideaal!
-"The more you drink, the double-you-see(W.C.)"
(Onbe)Tamelijk lachen, toch?
Verder vond hij nog de volgende advertentie om te snaterlachen(Donald Duckwoord, dat ik net verzin): KLIK. Ideaal!
woensdag 4 oktober 2006
PLACENTA DOMINGO & LINGO
Twee oude videotjes van De Bubbelebim.
Wat een hoop video's de laatste tijd hè?
Dat komt, we hebben het terugkijken geslagen (BAM) en vonden toen hoop in video's, vandaar.
Maar, zo ook, binnenkort, dr3 (of 3ie), boekjes, van '100 gram'.
Wat een hoop video's de laatste tijd hè?
Dat komt, we hebben het terugkijken geslagen (BAM) en vonden toen hoop in video's, vandaar.
Maar, zo ook, binnenkort, dr3 (of 3ie), boekjes, van '100 gram'.
dinsdag 26 september 2006
woensdag 20 september 2006
WIJ ZIJN GEBEURD
Afgelopen vrijdag 15 September was de Bubbelebim presentorduo op het releasefeest van Feverdream's vierde CD: "You Are Happening". Hopelijk kunnen we binnenkort videootjes laten zien hier van die belachwekkende aankondigingen van bands die we daar deden. (Daar gaat Professius over) Tevens voorproefjes en try-outs voor de voorstelling die we in het geniep aan het maken zijn. Bij 3voor12/Rotterdam dachten ze dat we Bart en Max van Mono waren. Vreemd. Ze lijken niet eens op ons. Hier in ieder geval wel een fotootje van een hét Rotterdamse modderfiguur op fotogebied: Daniel Baggerman. (En dat bedoel ik líever gezegd)
maandag 4 september 2006
HET IS WEER FLAUWITIJD
-Hoe gaat het met het paard van buurvrouw Janssen?
~Z'n gangetje.
(Te gebruiken als mensen naar de bekende weg vragen: -Hé man, hoe gaat het? ~Tja, hoe gaat het met het paard van buurvrouw Janssen?)
~Z'n gangetje.
(Te gebruiken als mensen naar de bekende weg vragen: -Hé man, hoe gaat het? ~Tja, hoe gaat het met het paard van buurvrouw Janssen?)
dinsdag 29 augustus 2006
OUWE BIEFSTUK IN DE SLOOT GEKOTST
Gister peuterde ik aan een korstje op mijn borstje en raad eens wat daar achter vandaan kwam, helemaal met bloed besmeurd? Herinnert u zich het boek "VLAMMENDE KIPPEN VERWAAIEN HAAST NIET" van onze eigen OEUVRE LANSEBREKER nog? Zo niet, kijk maar eens hier. Het boek had plotseling geen veld met hupsende bloemkloddertjes meer als omslag maar de bekotste bloedbaan van de lijkenpikkersvereniging. De laatste pagina las als volgt:
Zo veel geven en dan kutjes en kalfjes terugkrijgen. Verdoemenis. Als hij zichzelf had kunnen pijpen had hij er een foto van gemaakt terwijl hij zijn middelvinger in zijn reet stak en die met "Ik heb je helemaal niet nodig" als onderschrift opgestuurd. Maar hij kon er geen tabak van maken.
Zo veel geven en dan kutjes en kalfjes terugkrijgen. Verdoemenis. Als hij zichzelf had kunnen pijpen had hij er een foto van gemaakt terwijl hij zijn middelvinger in zijn reet stak en die met "Ik heb je helemaal niet nodig" als onderschrift opgestuurd. Maar hij kon er geen tabak van maken.
dinsdag 22 augustus 2006
WOORDGRAPPIG
De woordgrap van vandaag stond op de achterkant van een pak venz hagelslag.
De woordgrap van gister onstond in de trein van Zürich naar Berlijn:
"of ie reis lust"
De woordgrap van gister onstond in de trein van Zürich naar Berlijn:
"of ie reis lust"
donderdag 10 augustus 2006
MAMAMUS
Omdat mijn moeder ook een jaartje ouder wordt, besloot ik voor haar dit hartverscheurend mooie cadeau te maken.
De titel ervan is:
Rozen verwelken
schepen vergaan
maar deze twee
lijken op een banaan
(en het oog voor detail)
De titel ervan is:
Rozen verwelken
schepen vergaan
maar deze twee
lijken op een banaan
(en het oog voor detail)
dinsdag 1 augustus 2006
maandag 31 juli 2006
AAN VAKANTIE EN KAKKEN TOE
Hij liet zijn gele zaaghoofd vallen. Het straatbeeld vertoefde gunstig op de hoek van een krakend blauwe hemel. Langzaam voelde hij met zijn geschaafde pols over het oppervlak van een omgevallen bierglas. Het waren de dertien kijvende muggen die hiermee het meest gediend waren omdat zij zijn bloed wel konden drinken. Hij klikte pislink een paar pagina's verder. Op een holletje, want hij was nogal naakt. Er steeg stoom op uit het zaagsel, hij dacht na: "Een weekje Baltimore, dat zal me goed doen."
maandag 24 juli 2006
DINGEN DIE MENSEN VAKER ZOUDEN MOETEN WILLEN OF KUNNEN ZEGGEN (uit de serie):
-"Mijn mond voorbij praten doe ik zelf wel."
-"Nee dank u, ik ben al beroemd."
-"Niet huilen, het was een metafoor."
-"Nee dank u, ik ben al beroemd."
-"Niet huilen, het was een metafoor."
donderdag 20 juli 2006
Roebie's Ragtime Band speelt in Ballhaus Ost
Nadat er iemand aan me vroeg of ik een plaats-specifiek-kunstwerk wilde maken in de gallerie 'Ballhaus Ost', een voormalig Balhuis van het begin van de 20ste eeuw, ging ik recht vooruit en ontwierp de oostelijke kant van een balvormig huis: Ballhaus Ost. En omdat of alsof dat nog niet genoeg was zong ik samen met de voor deze gelegenheid geformeerde band 'Roebie's Ragtime Band' een paar ragtime jazzliedjes, ook van begin 20ste eeuw. Een ervan is te zien als je op de foto klikt. En o ja, ook voor deze band geldt: Alles wat de Roebie's Ragtime Band doet, hebben zij zo bedoeld. Let op.
maandag 17 juli 2006
UIT DIE SERIE: DINGEN DIE NIEMAND MEER ZOU MOETEN MOGEN ZEGGEN
-"Toen had ik echt zoiets van: OK."
-"Zo ben ik gewoon."
-"Een pijpje bier"
-"Zo ben ik gewoon."
-"Een pijpje bier"
woensdag 28 juni 2006
LATST FILMPJ
maandag 26 juni 2006
zaterdag 24 juni 2006
woensdag 21 juni 2006
zondag 18 juni 2006
INTERVJOE
uit een intervjoe dat de Bubbelebim eens aflegde en na grondig onderzoek misschien nog wel eens publiceert op deze site. Hier alvast een voorproefje.
"Is het mogelijk om tegelijkertijd serieus en grappig te zijn?"
"Eh... ja en nee."
en dan nog iets uit een intervjoe dat de Bubbelebim zelf met hun moeders aflegde. Aan het woord is Mejufrouw C. Taal-Vennegoor.
"Heb je wel eens kort haar gehad?"
"Ja, heel lang."
"Is het mogelijk om tegelijkertijd serieus en grappig te zijn?"
"Eh... ja en nee."
en dan nog iets uit een intervjoe dat de Bubbelebim zelf met hun moeders aflegde. Aan het woord is Mejufrouw C. Taal-Vennegoor.
"Heb je wel eens kort haar gehad?"
"Ja, heel lang."
woensdag 14 juni 2006
MEBELTRAMPIOEMSCHAR WOETRAL
Zie hier, op deze foto, die hier boven, hoe we proberen om de uitslag van Nederland - Servie en Montenegro te voorspellen.
Elke keer als Nederland speelt, maakt De Bubbelebim een filmpje dat dan een uur voor de wedstrijd te zien is in Nighttown, Rotterdam.
Deze foto, die hier boven, is een link naar het eerste filmpje: NEDERLAND - SERVIE/MONTENEGRO
En hier de link naar de website van de organisator van de avonden in nighttown waarbij die filmpjes dan worden vertoont genaamd ´FC De Unie in de Nighttown´: www.llik.com
donderdag 1 juni 2006
zondag 21 mei 2006
BART UND ERNST
Gevonden in het archief: ongebruikte opnames voor het radioprogramma "Verstand Op Nul" met Bart Und Ernst. Gemaakt voor de eerste Nietteraere Avond. Soms om plaatsvervangende schaamte van te krijgen, maar vaak ook hilarisch. Vooral bedoeld voor melige, hele melige buien. Luister...
De G-Planeet (veruit de meest verre en erotische planeet van dit heelal)
Hendrik Ido Ambacht(de provincie) Op Bezoek
De Te Slappe Lach
De Brandende Hel Van Onzin (dit is pas echt belachelijk)
(update: nu allemaal te vinden op: www.myspace.com/radionietteraere)
De G-Planeet (veruit de meest verre en erotische planeet van dit heelal)
Hendrik Ido Ambacht(de provincie) Op Bezoek
De Te Slappe Lach
De Brandende Hel Van Onzin (dit is pas echt belachelijk)
(update: nu allemaal te vinden op: www.myspace.com/radionietteraere)
woensdag 17 mei 2006
"LEVENDE DINGEN GAAN DOOD"
Heb dat boek van Martin Halfhart nog eens opengeslagen.
Met een harde ruk aan de deur was het voorbij. Einde verhaal. Ze had duidelijkheid geschept. Ja, voor haar misschien. Voor hem begon het verhaal weer opnieuw, terwijl hij zwijgend door zijn oudste vriend naar huis werd gebracht. Hij had besloten om dit huis maar even huis te noemen. Al was het alleen maar om hem te beschermen tegen nostalgie.
Maar goed, het verhaal begon dus opnieuw. Eigenlijk zonder dat hij het wilde, dus nam hij zich voor er achter te komen wat, of eigenlijk eerst OF hij wat fout had gedaan en dan eventueel wat en dan het moeilijkste, waarom. Hij wist nu al dat hij hier niet ver mee zou komen, maar hij bleef een optimist. Een rasoptimist in hart en nieren, maar niet in zijn hoofd.
Vorige week was het. Hij kwam het politiebureau uitlopen en merkte dat hij haar niet had gemist. En het was zonnig, tevens. Kortom, licht in zijn hoofd, lucht in zijn hart, lach op zijn gelaat. Links, rechts, rechtdoor, het was hem om het even. Geen huis meer en geen richting. Overal was goed. Dacht hij. Helaas, want als hij beter had opgelet (hier maakte hij in gedachte een kanttekening: beter opletten, altijd goed) dan had hij misschien gemerkt dat hij de straat inliep van de cafetaria. De cafetaria die sinds de perikelen van een paar maanden geleden behoorlijk 'not done' was geworden wat betreft zijn emotionele denkkader.
En ja hoor, daar zat ze. Het mes dat hij toentertijd bij zich had gehad werd tot metafoor en gleed onder zijn riem vandaan om haar precies op de juiste plek te raken en na insteek nog eens 90 graden te draaien. Het was alsof ze in een bal van gelei zaten en het spelletje was dat ze elkaar niet mochten aanraken. Schier onmogelijk.
De volgende dag belde hij haar en spraken ze iets af. (misschien was dat de fout)
“Wat deed je stom gister.”
“Wat deed je moeilijk gister.”
“Egoïst.”
“En jij niet zeker?”
Echter, op de een of andere manier eindigde dit gesprek op een fijne manier en dachten ze allebei dat het voorbij was. Of eigenlijk dat er iets nieuws was. Een heuse vriendschap misschien wel.
Maar nee…
Wacht even, volgens mij vind ik het toch niet zo’n goed boek. Nee. Wat een vreselijk boek eigenlijk. Dicht moet het. Met een spijker er doorheen tegen een houten plank. En dan van het dak laten glijden en laten rotten in de tuin. Gadver. Sorry.
Met een harde ruk aan de deur was het voorbij. Einde verhaal. Ze had duidelijkheid geschept. Ja, voor haar misschien. Voor hem begon het verhaal weer opnieuw, terwijl hij zwijgend door zijn oudste vriend naar huis werd gebracht. Hij had besloten om dit huis maar even huis te noemen. Al was het alleen maar om hem te beschermen tegen nostalgie.
Maar goed, het verhaal begon dus opnieuw. Eigenlijk zonder dat hij het wilde, dus nam hij zich voor er achter te komen wat, of eigenlijk eerst OF hij wat fout had gedaan en dan eventueel wat en dan het moeilijkste, waarom. Hij wist nu al dat hij hier niet ver mee zou komen, maar hij bleef een optimist. Een rasoptimist in hart en nieren, maar niet in zijn hoofd.
Vorige week was het. Hij kwam het politiebureau uitlopen en merkte dat hij haar niet had gemist. En het was zonnig, tevens. Kortom, licht in zijn hoofd, lucht in zijn hart, lach op zijn gelaat. Links, rechts, rechtdoor, het was hem om het even. Geen huis meer en geen richting. Overal was goed. Dacht hij. Helaas, want als hij beter had opgelet (hier maakte hij in gedachte een kanttekening: beter opletten, altijd goed) dan had hij misschien gemerkt dat hij de straat inliep van de cafetaria. De cafetaria die sinds de perikelen van een paar maanden geleden behoorlijk 'not done' was geworden wat betreft zijn emotionele denkkader.
En ja hoor, daar zat ze. Het mes dat hij toentertijd bij zich had gehad werd tot metafoor en gleed onder zijn riem vandaan om haar precies op de juiste plek te raken en na insteek nog eens 90 graden te draaien. Het was alsof ze in een bal van gelei zaten en het spelletje was dat ze elkaar niet mochten aanraken. Schier onmogelijk.
De volgende dag belde hij haar en spraken ze iets af. (misschien was dat de fout)
“Wat deed je stom gister.”
“Wat deed je moeilijk gister.”
“Egoïst.”
“En jij niet zeker?”
Echter, op de een of andere manier eindigde dit gesprek op een fijne manier en dachten ze allebei dat het voorbij was. Of eigenlijk dat er iets nieuws was. Een heuse vriendschap misschien wel.
Maar nee…
Wacht even, volgens mij vind ik het toch niet zo’n goed boek. Nee. Wat een vreselijk boek eigenlijk. Dicht moet het. Met een spijker er doorheen tegen een houten plank. En dan van het dak laten glijden en laten rotten in de tuin. Gadver. Sorry.
maandag 15 mei 2006
RELATIEF OVERDREVEN
Professius: "Ik vind overdrijven echt het aller-allerleukste wat er bestaat!"
Sim Sala: "Nou, wat dacht je van relativeren?"
Sim Sala: "Nou, wat dacht je van relativeren?"
woensdag 10 mei 2006
ZIN IN ONZIN
De nu volgende zin is de zin van het al: Dit is de zin van het al. De vorige zin was de zin van het al. De vorige zin was een voorbeeld van de onzin van het al. De nu volgende zin is een voorbeeld van de zin van het al: De zin van het al bijvoorbeeld. Hieruit volgt dat de onzin van het al de uitleg van de zin van het al is. De nu volgende zin is de zin van de uitleg van de zin van het al: Dit is de zin van de uitleg van de zin van het al. De vorige zin is dus onzin. De nu volgende zin is de uitleg van de onzin van het al. Dit is de zin van het al.
dinsdag 2 mei 2006
zondag 30 april 2006
maandag 17 april 2006
DE GIER
Uit misselijkheid begon hij aan zijn tanden te trekken. De man op TV bleef hem echter aangapen en betrad zo zijn wereld op een haast gewichtloze manier. Hij had er nu al spijt van. Terwijl er buiten een gier neerstreek op het gemaaide gazon van zijn voortuin rende hij plots kokhalzend naar de wc. 15 minuten later lag hij in bed en probeerde met zijn haar een kussen te slijpen. Was hij gek geworden? Nee, het was slechts een moment dat hij even niet oplette en enkel deed wat zijn lichaam hem scheen te bevelen. Hij besloot om het op te schrijven. Het bevel van zijn lichaam. Hij pakte uit zijn witgelakte nachtkastje, gemaakt van de doodskist van zijn moeder, een vel papier en at dit per ongeluk op. Opletten, opletten. Dacht hij en viel met zijn broek op zijn enkels in slaap.
Panisch werd hij wakker, Rudolf, en schoot uit zijn bed. Vergeten van zijn hielende broek viel hij op zijn platte neus. Stofzuigen! Riep de gier vanaf het gazon. De gier? Nog hier? Allemachtig. De droom van vanacht was niet te begrijpen. Terwijl hij een plakje kaas om zijn tong vouwde probeerde hij te bedenken wat het betekend als je droom dat je aan een groot houten kruis wordt gespijkert. Hij had het gevoel dat hij dat al eerder had gedroomd. Een soort déjarêvu, of iets in die trante. Op weg naar zijn werk liet hij aan alle gieren die hij kon vinden zijn handen zien. Gewoon uit respect. Zijn vader had hem geleerd dat de natuur het mooist boek is dat er bestaat. Het is prachtig geschreven en alles staat er in. Het kost niks en het geeft antwoord op al je vragen. Nou was zijn vader altijd een fervent lsd-gebruiker geweest, maar deze les had op een of andere manier indruk gemaakt op de kleine, snoezelige, bolkoppige, angstvallig scheelkijkende Rudolf.
Tijdens de lunch werd de TV show van gister besproken. In de cafetaria waren stoelen waar mensen op zaten. Sommigen zaten te wippen, anderen zaten kaarsrecht. Waarschijnlijk yoga. En af en toe werd er een scheet gelaten.
Om precies kwart over twaalf kwam er een man binnen die de telefoon liet afgaan. Het was een bord. Eventjes. Zachtjes bogen de mondharmonica-spelers naar voren en lieten hun neus kort in de tomatensoep hangen. De heerlijke geur van tomatensoep kon Opletten! Het was de gier. Rudolf zei dat hij niet had gekeken naar de show en excuseerde zich. Eerder dan normaal begon hij die dag weer met het kontroleren van de kwaliteit van geluidskaarten voor computers. Als kind had hij altijd gedacht dat hij een computer was tot hij op een dag merkte dat hij geen toetsenbord had.
Het eten dat zijn vrouw voor hem klaar had gemaakt was eigenlijk verrukkelijk, maar Rudolf was niet in de stemming. Hij ging op de bank zitten en pakte zijn gitaar. Een zwak gepingel. Vrouwelijk werd het halflege bord in de koelkast gezet. Was die niet een beetje gekrompen de laatste tijd? Niet dat ze wist. En naar bed ging ze. Met haar achterste. De gitaar moest er aan geloven. Samen met de TV. Al was het enkel de gitaar die de rake klappen niet overleefde. Het nieuws was net voorbij en dus werd er naar het nieuws gekeken. Uit het gebrabbel van de naakte man op TV maakte Rudofje op dat het weer gierentijd was. Hij stond op en wilde naar het raam lopen, maar vergat dat.
Rudolf! Werd er geschrokken uitgeroepen. Waarna ze een plakje kaas naar hem gooide en deed alsof ze de krant achterstevoren las. Ze wist dat hij dat spannend vond en hoopte zo om de dag voor hen beiden goed te laten beginnen.
Anette, je weet dat ik van je hou toch? Toen storte het huis in en was het gelukkige jonge paar dood.
Op het werk ging het als een lopend vuurtje en het kwam zelfs op het nieuws. Niemand snapte hoe het kon gebeuren maar na een paar maanden kocht een gier bij de plaatselijke koelkastenhandelaar de kleinste koelkast die er te krijgen was. Opletten dus!
Panisch werd hij wakker, Rudolf, en schoot uit zijn bed. Vergeten van zijn hielende broek viel hij op zijn platte neus. Stofzuigen! Riep de gier vanaf het gazon. De gier? Nog hier? Allemachtig. De droom van vanacht was niet te begrijpen. Terwijl hij een plakje kaas om zijn tong vouwde probeerde hij te bedenken wat het betekend als je droom dat je aan een groot houten kruis wordt gespijkert. Hij had het gevoel dat hij dat al eerder had gedroomd. Een soort déjarêvu, of iets in die trante. Op weg naar zijn werk liet hij aan alle gieren die hij kon vinden zijn handen zien. Gewoon uit respect. Zijn vader had hem geleerd dat de natuur het mooist boek is dat er bestaat. Het is prachtig geschreven en alles staat er in. Het kost niks en het geeft antwoord op al je vragen. Nou was zijn vader altijd een fervent lsd-gebruiker geweest, maar deze les had op een of andere manier indruk gemaakt op de kleine, snoezelige, bolkoppige, angstvallig scheelkijkende Rudolf.
Tijdens de lunch werd de TV show van gister besproken. In de cafetaria waren stoelen waar mensen op zaten. Sommigen zaten te wippen, anderen zaten kaarsrecht. Waarschijnlijk yoga. En af en toe werd er een scheet gelaten.
Om precies kwart over twaalf kwam er een man binnen die de telefoon liet afgaan. Het was een bord. Eventjes. Zachtjes bogen de mondharmonica-spelers naar voren en lieten hun neus kort in de tomatensoep hangen. De heerlijke geur van tomatensoep kon Opletten! Het was de gier. Rudolf zei dat hij niet had gekeken naar de show en excuseerde zich. Eerder dan normaal begon hij die dag weer met het kontroleren van de kwaliteit van geluidskaarten voor computers. Als kind had hij altijd gedacht dat hij een computer was tot hij op een dag merkte dat hij geen toetsenbord had.
Het eten dat zijn vrouw voor hem klaar had gemaakt was eigenlijk verrukkelijk, maar Rudolf was niet in de stemming. Hij ging op de bank zitten en pakte zijn gitaar. Een zwak gepingel. Vrouwelijk werd het halflege bord in de koelkast gezet. Was die niet een beetje gekrompen de laatste tijd? Niet dat ze wist. En naar bed ging ze. Met haar achterste. De gitaar moest er aan geloven. Samen met de TV. Al was het enkel de gitaar die de rake klappen niet overleefde. Het nieuws was net voorbij en dus werd er naar het nieuws gekeken. Uit het gebrabbel van de naakte man op TV maakte Rudofje op dat het weer gierentijd was. Hij stond op en wilde naar het raam lopen, maar vergat dat.
Rudolf! Werd er geschrokken uitgeroepen. Waarna ze een plakje kaas naar hem gooide en deed alsof ze de krant achterstevoren las. Ze wist dat hij dat spannend vond en hoopte zo om de dag voor hen beiden goed te laten beginnen.
Anette, je weet dat ik van je hou toch? Toen storte het huis in en was het gelukkige jonge paar dood.
Op het werk ging het als een lopend vuurtje en het kwam zelfs op het nieuws. Niemand snapte hoe het kon gebeuren maar na een paar maanden kocht een gier bij de plaatselijke koelkastenhandelaar de kleinste koelkast die er te krijgen was. Opletten dus!
dinsdag 14 maart 2006
PROFESSIUS IN HET PUNTLICHT
goedenmiddag
ik ben de Professius
ik heb een gedicht geschreven
over zichzelf, dus
en nou had ik nog een gedicht
dat ging over het leven
maar die houden jullie nog van me te goed
want ik heb het te klein geschreven
ik ben de Professius
ik heb een gedicht geschreven
over zichzelf, dus
en nou had ik nog een gedicht
dat ging over het leven
maar die houden jullie nog van me te goed
want ik heb het te klein geschreven
woensdag 8 maart 2006
DE BUBBELEBIM KAN NIET ZINGEN
Wij van de Bubbele.
Wij kunnen niet zingen.
Wij van.
Wij Bim.
Wij van de Bim.
Wij kunnen echt niet.
Wij kunnen voor geen meter.
Wij kunnen geen noot.
JAAAAAAHIIEEE EU EU EU EU EU!
Het zingen dat zijn wij niet machtig.
Al vinden we het nog zo prachtig.
Wij kunnen er geen fluit.
Wij bakken er ook niets.
De plank slaan wij dan ook volledig.
Het is maar goed.
Wij prijzen onszelf dan ook.
Wij mogen nogal van geluk.
Dat onze teksten zo ontzagwekkend.
foto: menno mono
zaterdag 4 maart 2006
MOETEN EN WILLEN
Ja, ik wil.
Ja, je wilt, maar dan moet je ook.
Denk nog eens na.
Ja, ik wil.
Nee, denk nog eens na.
Ja, ik wil.
Oké, maar dan moet je.
Tja, ik moet zo-i-zo.
Nee, je moet niks.
Maar ik ben toch verantwoordelijk?
Daar kies je voor.
Ja, dat wil ik.
En dan moet je.
Hmm.
Ik wil wat ik wil, maar ik wil niet wat ik moet.
Moeten komt met willen.
Eigenlijk wil je moeten.
Ja, dag.
Als je dat niet wilt inzien moet je er aan geloven.
Dat moet dan maar.
Maar dat wil je niet.
Jawel.
Als ik wil dan moet ik ook.
Je wilt het moeten.
Ja, misschien.
Ja, je wilt, maar dan moet je ook.
Denk nog eens na.
Ja, ik wil.
Nee, denk nog eens na.
Ja, ik wil.
Oké, maar dan moet je.
Tja, ik moet zo-i-zo.
Nee, je moet niks.
Maar ik ben toch verantwoordelijk?
Daar kies je voor.
Ja, dat wil ik.
En dan moet je.
Hmm.
Ik wil wat ik wil, maar ik wil niet wat ik moet.
Moeten komt met willen.
Eigenlijk wil je moeten.
Ja, dag.
Als je dat niet wilt inzien moet je er aan geloven.
Dat moet dan maar.
Maar dat wil je niet.
Jawel.
Als ik wil dan moet ik ook.
Je wilt het moeten.
Ja, misschien.
maandag 27 februari 2006
GOED EN KWAAD
Vanmorgen zat ik in de trein naast een 'vierzits' waarin tegenover elkaar een oudere man met gevlochten baard, 'nature'-muts, regenbroek en, opvallend genoeg, NIKE air max schoenen en een jongen van ongeveer 28, haar glad achterover, strak in pak met een attache-koffertje en een rechten-studieboek zaten. De blik van de jongen, die ik STUDENT zal noemen, gleed gedurende de reis vaak over de man die ik SOK zal noemen. Mijn eigen blik gleed voortdurend over hen beiden want in de blik van STUDENT las ik een lichte verachting die mij deed verwachten dat er iets stond te gebeuren. SOK opende het schijnbaar onvermijdelijke gesprek dat ongeveer als volgt verliep:
SOK(naar buiten wijzend): Het is echt koud geweest vannacht.
STUDENT(knikkend): Ja, vorst. Ik HAAT kou.
SOK: Wat zeg je?
STUDENT: Ik HAAT kou.
SOK: Hm, ik vind dat je nogal moet oppassen met waarvoor je het woord HAAT gebruikt. Het lijkt me voor kou nogal een sterke term.
STUDENT(hoofdschuddend): Nee, ik HAAT kou echt. Uit de grond van mijn hart! Maar ik heb daarentegen weer heel veel liefde voor de zomer. De mens is niet gemaakt voor de kou.
SOK: Tja. Ik heb ook in Australie gewoond en daar was het wel erg fijn dat er vaker zon was dan hier. Maar ik vind de winter toch ook wel mooi. Ik heb ook wel liefde voor de winter. Het heeft allemaal wel iets moois.
STUDENT: De mens wordt gelukkig van warmte en zon. Niet van kou en wolken.
SOK: Nee, niet helemaal.
STUDENT: En ik vind ook...dat als je altijd maar het mooie en het positieve van alles inziet, je nogal naief bent. Er is veel te veel lelijks en slechts in de wereld.
SOK: Tja, daar word je dagelijks mee geconfronteerd met al het slechte.
STUDENT: Ja, en ik denk dat de mens zoveel slechts heeft en zoveel slechte dingen doet en ik ben ook wel zo realistisch om te zeggen dat ik daar zelf niks aan ga doen, dus wat doe ik, ik ben tien jaar lang volkomen opportunistisch en dan kunnen ze allemaal de pip krijgen, dan zoeken ze het allemaal maar uit.
SOK: Alles heeft met alles te maken. Mijn vader zei altijd: 'je bent een lieve jongen (...)' (dit verstond ik niet, ik gok op iets als: als je lief bent voor andere mensen zullen zij ook lief zijn voor jou)
STUDENT: Ja? Mijn vader zei altijd: 'je bent een lieve jongen, hier heb je wat geld.'
SOK: En heb je daar wel iets goeds mee gedaan met al dat geld?
STUDENT: Jaha, plezier maken.
SOK: En was dat gezond plezier?
STUDENT: Ja, dat was gezond plezier.
Toen volgde er een gesprek over biologisch en vegetarisch eten waarin STUDENT zich wel kon vinden omdat 'de mens niet gemaakt is om vlees te eten' en moest ik eruit.
SOK(naar buiten wijzend): Het is echt koud geweest vannacht.
STUDENT(knikkend): Ja, vorst. Ik HAAT kou.
SOK: Wat zeg je?
STUDENT: Ik HAAT kou.
SOK: Hm, ik vind dat je nogal moet oppassen met waarvoor je het woord HAAT gebruikt. Het lijkt me voor kou nogal een sterke term.
STUDENT(hoofdschuddend): Nee, ik HAAT kou echt. Uit de grond van mijn hart! Maar ik heb daarentegen weer heel veel liefde voor de zomer. De mens is niet gemaakt voor de kou.
SOK: Tja. Ik heb ook in Australie gewoond en daar was het wel erg fijn dat er vaker zon was dan hier. Maar ik vind de winter toch ook wel mooi. Ik heb ook wel liefde voor de winter. Het heeft allemaal wel iets moois.
STUDENT: De mens wordt gelukkig van warmte en zon. Niet van kou en wolken.
SOK: Nee, niet helemaal.
STUDENT: En ik vind ook...dat als je altijd maar het mooie en het positieve van alles inziet, je nogal naief bent. Er is veel te veel lelijks en slechts in de wereld.
SOK: Tja, daar word je dagelijks mee geconfronteerd met al het slechte.
STUDENT: Ja, en ik denk dat de mens zoveel slechts heeft en zoveel slechte dingen doet en ik ben ook wel zo realistisch om te zeggen dat ik daar zelf niks aan ga doen, dus wat doe ik, ik ben tien jaar lang volkomen opportunistisch en dan kunnen ze allemaal de pip krijgen, dan zoeken ze het allemaal maar uit.
SOK: Alles heeft met alles te maken. Mijn vader zei altijd: 'je bent een lieve jongen (...)' (dit verstond ik niet, ik gok op iets als: als je lief bent voor andere mensen zullen zij ook lief zijn voor jou)
STUDENT: Ja? Mijn vader zei altijd: 'je bent een lieve jongen, hier heb je wat geld.'
SOK: En heb je daar wel iets goeds mee gedaan met al dat geld?
STUDENT: Jaha, plezier maken.
SOK: En was dat gezond plezier?
STUDENT: Ja, dat was gezond plezier.
Toen volgde er een gesprek over biologisch en vegetarisch eten waarin STUDENT zich wel kon vinden omdat 'de mens niet gemaakt is om vlees te eten' en moest ik eruit.
ARTHUR WEVERS
Ik heb nu driemaal het voorrecht gehad met deze man op te treden en aangezien scheepsrecht in deze context weinig zou uithalen vond ik dat het tijd was gewoon maar eens een link te plaatsen naar zijn eigen site. Arthur schrijft geweldige "slechte sonnetten", waarvan hier mijn persoonlijke favoriet. En dan nu: DE LINK!
http://www.orgaanvlees.org
Wijzelf waren dit weekend ook erg grappig, al zeiden wij het zelf. Twee nieuwe optredens liggen dan ook in het verschiet. Voor Bart und Ernst welteverstaan.
http://www.orgaanvlees.org
Wijzelf waren dit weekend ook erg grappig, al zeiden wij het zelf. Twee nieuwe optredens liggen dan ook in het verschiet. Voor Bart und Ernst welteverstaan.
maandag 20 februari 2006
DINGEN DIE NIEMAND MEER ZOU MOETEN MOGEN ZEGEN
(uit de serie: "uit de serie...")
-"Ik kijk wel even" (tenzij iemand heeft gevraagd of er even iemand wil kijken)
-"Ik kijk wel even" (tenzij iemand heeft gevraagd of er even iemand wil kijken)
donderdag 9 februari 2006
woensdag 8 februari 2006
17 FEBRUARI (EVEN SERIEUS)
Op vrijdag 17 Februari aanstaande is de opening van de tentoonstelling 'Een Ander Level' van kunstenaarsduo de Humobisten. Deze vindt plaats in de 'Blaak 10' galerie van de Willem De Kooning Academie op de Witte De Withstraat 7a te Rotterdam. De Humobisten presenteren daar teveneens hun overzichtsboek 'Een Dure Grap' dat een overzicht is van hun vroege werk (2000-2005). Al heel lang geleden vroegen de Humobisten ons of wij iets wilden schrijven voor dat boek, dat hebben wij toen gedaan. Wij staan er dus in. Kom er dus heen en koop dat boek. De tentoonstelling duurt tot 9 April.
Hier de Humobisten-site: http://www.humobisten.nl
Hier de uitnodiging: http://www.humobisten.nl/weblog/archives/uitnodiging.pdf
Hier de Humobisten-site: http://www.humobisten.nl
Hier de uitnodiging: http://www.humobisten.nl/weblog/archives/uitnodiging.pdf
maandag 30 januari 2006
FNUIKEND
fnui·kend (bn.)
1 noodlottig
De etymologie van het woord fnuikend is uiterst interessant. Het stamt namelijk uit de tijd van de neuspraters, een volkje dat in de achttiende eeuw leefde in Oost-West Belnedië (cop. Wim T.) . Hun taal werd gekenmerkt door nasalen, klanken door de neus. Zie hier een aantal globale regels die lang niet altijd opgaan maar wel vrij goed weergeven hoe het neuspraterstaaltje geklonken moet hebben("gnekwonken moef hebwen"):
-na de D een W
-na de G een N
Dit volkje("fofkje") dus sprak het woord NEUKEN uit als "FNUIKEN" (-hef jij nof gefnuikt? ~neef, al nagen nief meef, if bwen zo heiw awf een pafje bofew!). Neuspraters die dit woord gebruikten stikten er vaak in. Uiteindelijk is dit woord hen dan ook noodlottig geworden en is het volkje van de neuspraters uitgestorven. Vandaar de hedendaagse betekenis van het woord fnuikend, namelijk: noodlottig.
1 noodlottig
De etymologie van het woord fnuikend is uiterst interessant. Het stamt namelijk uit de tijd van de neuspraters, een volkje dat in de achttiende eeuw leefde in Oost-West Belnedië (cop. Wim T.) . Hun taal werd gekenmerkt door nasalen, klanken door de neus. Zie hier een aantal globale regels die lang niet altijd opgaan maar wel vrij goed weergeven hoe het neuspraterstaaltje geklonken moet hebben("gnekwonken moef hebwen"):
-na de D een W
-na de G een N
-na de B een W
-V wordt F
-L wordt W of F
-S wordt F
-D wordt F
-T wordt F
Dit volkje("fofkje") dus sprak het woord NEUKEN uit als "FNUIKEN" (-hef jij nof gefnuikt? ~neef, al nagen nief meef, if bwen zo heiw awf een pafje bofew!). Neuspraters die dit woord gebruikten stikten er vaak in. Uiteindelijk is dit woord hen dan ook noodlottig geworden en is het volkje van de neuspraters uitgestorven. Vandaar de hedendaagse betekenis van het woord fnuikend, namelijk: noodlottig.
donderdag 19 januari 2006
EEN COMPLIMENTJE MAG ALTIJD
info@rijnmond.politie.nl <info@rijnmond.politie.nl>
IK BEN TEVREDEN
Wij van de Bubbelebim willen u graag even complimenteren met het geweldige beleid. Meerdere malen al zijn wij in aanraking gekomen met de perfecte uitvoering ervan en het strikte navolgen van de regels die daar tenslotte voor zijn bedoeld. Zo kreeg onze eigen Sim Sala vandaag een boete van 50 euro voor de paar meter die hij door een op rood staand verkeerslicht fietste. Alhoewel er geen auto's te bekennen waren in de wijde omtrek is dit natuurlijk le-vens-gevaarlijk en wij zijn dan ook erg trots op de kordate wijze waarop hij hiervoor ter plekke een bon aan de broek geregen kreeg. Bravo! Die 50 euro kunt u vast goed gebruiken om nog meer geuniformeerde helden in te zetten in de jungle die onze stad is, en waar zo'n grote behoefte bestaat aan hard optreden tegen de, vaak criminele, uitwassen ervan zoals: door rood licht fietsen, geen wielreflectoren voeren, het niet met U aanspreken van ouderen, het boeren in het openbaar, het laten vallen van een patatje, het tegen elkaar opbotsen op drukke marktpleinen, belletje trek, het tonen van de bilspleet en diergeluiden nadoen.
Een vingerdikke pluim!
De Bubbelebim
Hierbij roep ik iedereen op om ook eens uw tevredenheid te uitten naar onze grootste vrienden toe. Een complimentje mag immers altijd, je maakt er een ander blij mee en het is ook nog eens gratis!
IK BEN TEVREDEN
Wij van de Bubbelebim willen u graag even complimenteren met het geweldige beleid. Meerdere malen al zijn wij in aanraking gekomen met de perfecte uitvoering ervan en het strikte navolgen van de regels die daar tenslotte voor zijn bedoeld. Zo kreeg onze eigen Sim Sala vandaag een boete van 50 euro voor de paar meter die hij door een op rood staand verkeerslicht fietste. Alhoewel er geen auto's te bekennen waren in de wijde omtrek is dit natuurlijk le-vens-gevaarlijk en wij zijn dan ook erg trots op de kordate wijze waarop hij hiervoor ter plekke een bon aan de broek geregen kreeg. Bravo! Die 50 euro kunt u vast goed gebruiken om nog meer geuniformeerde helden in te zetten in de jungle die onze stad is, en waar zo'n grote behoefte bestaat aan hard optreden tegen de, vaak criminele, uitwassen ervan zoals: door rood licht fietsen, geen wielreflectoren voeren, het niet met U aanspreken van ouderen, het boeren in het openbaar, het laten vallen van een patatje, het tegen elkaar opbotsen op drukke marktpleinen, belletje trek, het tonen van de bilspleet en diergeluiden nadoen.
Een vingerdikke pluim!
De Bubbelebim
Hierbij roep ik iedereen op om ook eens uw tevredenheid te uitten naar onze grootste vrienden toe. Een complimentje mag immers altijd, je maakt er een ander blij mee en het is ook nog eens gratis!
dinsdag 17 januari 2006
BESTE LEON
Ick heph vean den Bubbelebim uw vreagh (zie comments hieronder) ontfangennh met dearmeade den versoeck Hem (reefferreerrende ean uw vreagh) oock teh beanntwuerdennh. Heleas benn ick nieth inn steat gcheweesth den photo teh loockaaliseerennh, maer near eanlydingh vean uw besgchryphingennh heph ick in myn labohratoorium een zooogeneamt metacopij weetenn teh meackennh. Hoopenden dath dit metacopij u genoeghelijck weeth teh beveallen, verblyph ick.
Gchroeth,
Piet Prima
maandag 9 januari 2006
ONGELUKKIGE FOTO GEVONDEN
ROTTERDAM - Een man van wie vooralsnog alleen de eerste letter zijns naam bekend is heeft gisterochtend laat een zeer ongelukkige foto van de Bubbelebim gevonden. Het kiekje is onder behandeling gesteld van de 18de eeuwse photoloog Dr. Piet Prima. In een verklaring aan de pers lichtte Dr. Prima toe: "Daeze prent is in een staet van terminale daepreschiviteit. Meneer A. haepht de foto nog juist op tijd kunnen vinden alveurensch daeze zichzelf spontaen zou hebben ontbrandt. Er is veel haet jegens zijn maeker in hem aanwaezich, ende, maar ook de zelfhaet is hem niet ontvreemdt. Het zal verschchzrikkeleick pheel teidth gaen costten om deze gevoelighe plaet ervan te overtuighen dat het niet allaen om sein uitherleick gaet."
De Bubbelebim was niet voor commentaer, pardon, commentaar beschikbaer, he verdorie! De redactie schijnt hen aan de telefoon wel enorm hebben horen lachen vlak voordat de hoorn erop ging.
zondag 8 januari 2006
IK STA IN DE KRANT!
MAN UIT ROTTERDAM PROBEERT STANDBEELD VAN ANDRE HAZES TE NEUKEN
AMSTERDAM - Gisteravond om half elf heeft een 23 jarige man uit rotterdam geprobeert het standbeeld van Andre Hazes te neuken. Het standbeeld van de vorig jaar overleden volkszanger, gesitueerd op de Albert Cuyp Markt, werd door de man naakt beklomen. Omstanders meldden dat de man had geprobeert om met zijn penis de oogkas van Hazes te penetreren. Dit was de man echter niet gelukt aangezien het standbeeld van zilvergelakt metaal is gemaakt. Toen de man werd weggevoerd door de politie riep hij nog: "Ik heb dokter Dre geneukt omdat Hazes de baas is."
Na onderzoek bleek dat de man geen alcohol in zijn bloed had en op een of andere manier kreeg hij de ambtenaar in functie zo ver om hem helemaal naar Rotterdam terug te brengen. Geruchten gaan dat het om de vormalig topman van KPN gaat.
AMSTERDAM - Gisteravond om half elf heeft een 23 jarige man uit rotterdam geprobeert het standbeeld van Andre Hazes te neuken. Het standbeeld van de vorig jaar overleden volkszanger, gesitueerd op de Albert Cuyp Markt, werd door de man naakt beklomen. Omstanders meldden dat de man had geprobeert om met zijn penis de oogkas van Hazes te penetreren. Dit was de man echter niet gelukt aangezien het standbeeld van zilvergelakt metaal is gemaakt. Toen de man werd weggevoerd door de politie riep hij nog: "Ik heb dokter Dre geneukt omdat Hazes de baas is."
Na onderzoek bleek dat de man geen alcohol in zijn bloed had en op een of andere manier kreeg hij de ambtenaar in functie zo ver om hem helemaal naar Rotterdam terug te brengen. Geruchten gaan dat het om de vormalig topman van KPN gaat.
dinsdag 3 januari 2006
PIJPEND PROBLEEM
Professius, ik zit met een probleem. Het probleem van de seksualiteit en het ouder worden. (Ik lees namelijk de nieuwe Houellebecq) Hoe plas jij daar tegenaan?
Dit lijkt me een goed moment voor de aankondiging van een nieuwe serie op de Bubbelebim: STEL EEN VRAAG. Stel uw vraag in ons gastenboek, te vinden bij de linksbinnen(anderszins) en wij zullen u voorzien van een antwoord.
Dit lijkt me een goed moment voor de aankondiging van een nieuwe serie op de Bubbelebim: STEL EEN VRAAG. Stel uw vraag in ons gastenboek, te vinden bij de linksbinnen(anderszins) en wij zullen u voorzien van een antwoord.
donderdag 29 december 2005
WROEG IN DE MORGEN een overdagpeinzing
Tjees! Ik heb niet echt zo erg op die dansmariekjes geschouwd. Was bezig met een bleek dansspel onder de beukhouten tafel in de hoek van ons bestamde café. Ola-dyee! Op het moment superiem dat jij met je zweethand de kleefkant verliet om mij trusteloos te vaarwelen beviel mijn zojuist beschatte peperdoos van haar neus en hatsjiede zo ons laatst kruimelend genot tussen de planken. Die tafel stond haar trouwens goed, maar veel verder dan een bezwalkt verweider kwam ik daarna ook niet meer. Weet niet of ik jouw toen nog mijn armslot heb weten aan te bieden voordat ik die oud vertrouwende toonbalie bereek die naar mijn idee alweer was verplaatst sinds de vorige bestelling, bestselling schrijver die je de bent! Ten gelukke had ze mijn favorizerende drankje nog op voor-aad en berustte mijn stem op haar glad gevormde oren om zo nog tot lange na de verlaatte ronde met nonsens-uur op haar in te praten terwijl ik mijn oogbollen hun welwillige gang liet gaan.
INDERHAAST VAN DE NACHT een verslagen avond
Flink doorzopen klakte hij met zijn tong naar een van de meisjes achter de toonbalie. Zijn druivenoogjes twinkelierden vanuit zijn zak over haar gladde vormen. Bijna was hij uitgegleden op haar dijen, maar ze greep zijn blik als een aap een liaan. Ik zal hem eens tonen uit wat voor toonbaliehout ik gegrepen ben, kuchte ze lieflijk van huppetee. Één, twee, slaafkriebel. De derde tel werd in zijn geval meestal een kortstondige jeuk aan zijn meest afhankelijke streek. Lul de Afhanger. Het moest niet platter worden, maar dat werd het wel. Opeengeperst stonden ze even later in het platste café in de haven. Klakken met de tong kon je hier wel vergeten. Evenals de tijd, die ook flink opeengeperst werd. Hij vergat de gehele avond later, maar voor nu leegde hij zijn platvink in 'kriebel' teugen. De drie dansmariekes in de hoek speelden een hoerenlied: "Zwamdoedeljoo, kwistprubeljee, vlagkabbelnoei!" -'Vlagknabbelnoei termótie!' zag men hem denken. "Ik ben cyniast", schreeuwde hij in tweemans' oor. "Ik film geestdriftig andermans idealen aan gort."
Professius, jij weet wat er verder gebeurde, toch? Ik ben toen weggegaan.
Professius, jij weet wat er verder gebeurde, toch? Ik ben toen weggegaan.
UIT DE SERIE: WERELDRECORDS
Deze van de Professius vond ik altijd het beste. We hebben er ook ooit nog filmpjes van gemaakt. Waar zouden die zijn?
woensdag 21 december 2005
woensdag 14 december 2005
maandag 12 december 2005
AHA!
En ook nog een fragment uit het ongelooflijk ongeschreven boek Vlammende kippen verwaaien haast niet van Oeuvre Lansebreker.
Zijn deur open? Dacht hij. Sinds zojuist maakte hij zich ernstig zorgen om zijn vriend. De mop met twee honden deed nu allerlei bellen rinkelen die zojuist nog muisstil in een miniatuurkerkje in zijn warhoofd hadden gehangen. Hij had er laatst iets over gelezen in een boek van Martin Halfhart! En nu ging hij terug naar Duitsland alleen om zijn deur dicht te doen? ...godvergeten oetlul die hij was! Het ging natuurlijk om dat wijf! Hij had zijn trage brein wel met een grote steen door een vergiet kunnen stampen. Hij rende in zijn onderbroek achter hem aan de deur(die hij open liet staan) uit. Knotjes, opa! dacht hij nog stiekem even snel. Zijn eigen haar zat keihard en stijf op zijn voorhoofd geplakt. Hij giechelde. Al zijn vriend's overhemden die zij ooit had aangehad waaiden hem vanuit open ramen in het gezicht. Ze roken verdomd goed. Laat staan hoe ze voor hem moesten ruiken! Aan de andere kant, herinneringen stinken haast nooit. Snel liet hij een flinke wind en lachte. Het stormde verschrikkelijk. "Meekomen!", schreeuwde hij tegen alle zacht vlammende, vogelvormige verenballetjes die mistroostig om hem heen dansten. "We moeten iemand opnieuw leren lachen!" Er bleef die dag maar een vraag onbeantwoord(en absoluut niet grappig) liggen op de bovenste plank: "Als alles in iedereen is, waarom ben jij dan niet bij mij!?"
Zijn deur open? Dacht hij. Sinds zojuist maakte hij zich ernstig zorgen om zijn vriend. De mop met twee honden deed nu allerlei bellen rinkelen die zojuist nog muisstil in een miniatuurkerkje in zijn warhoofd hadden gehangen. Hij had er laatst iets over gelezen in een boek van Martin Halfhart! En nu ging hij terug naar Duitsland alleen om zijn deur dicht te doen? ...godvergeten oetlul die hij was! Het ging natuurlijk om dat wijf! Hij had zijn trage brein wel met een grote steen door een vergiet kunnen stampen. Hij rende in zijn onderbroek achter hem aan de deur(die hij open liet staan) uit. Knotjes, opa! dacht hij nog stiekem even snel. Zijn eigen haar zat keihard en stijf op zijn voorhoofd geplakt. Hij giechelde. Al zijn vriend's overhemden die zij ooit had aangehad waaiden hem vanuit open ramen in het gezicht. Ze roken verdomd goed. Laat staan hoe ze voor hem moesten ruiken! Aan de andere kant, herinneringen stinken haast nooit. Snel liet hij een flinke wind en lachte. Het stormde verschrikkelijk. "Meekomen!", schreeuwde hij tegen alle zacht vlammende, vogelvormige verenballetjes die mistroostig om hem heen dansten. "We moeten iemand opnieuw leren lachen!" Er bleef die dag maar een vraag onbeantwoord(en absoluut niet grappig) liggen op de bovenste plank: "Als alles in iedereen is, waarom ben jij dan niet bij mij!?"
HALFHART #3
Aangezien dit onbeschrijfelijke boek van Martin Halfhart zo moeilijk te krijgen is, hier nog maar een fragment uit:
Levende dingen gaan dood
"Jezus, wat zie jij er uit!"
"Mag ik binnenkomen?"
"Ja, natuurlijk. Wat is er gebeurt jongen?"
"Ik zit in de problemen."
Ondertussen trok hij zijn winterjas uit en hing hem netjes aan de kapstok.
"Kan ik hier een paar dagen blijven?"
"Tuurlijk, is alles oke met je?"
"Ken je die mop van die man en die twee honden?"
Hij liep achter zijn bezorgde vriend aan de keuken in en ging zitten op de stoel met de kapotte armleuning.
"Nee." Antwoordde zijn verwarde vriend op een vraag die hij zelf al weer was vergeten.
Na al die tijd had hij er nu plotseling genoeg van en rukte de kapotte armlauning los van de stoel. Hij opende het raam en wierp hem het donker in.
"Heb je koffie?"
"Ja."
Terwijl zijn vriend koffie voor hem maakte bleef het onbegrijpelijk stil. Onafgebroken staarde hij uit het raam en probeerde zijn gedachten op een rij te krijgen. Sinds gister ochtend was het eigenlijk alleen maar absurder geworden. Hij was heel zelfverzekerd zijn huis uit gegaan en had haar vanuit een telefooncel opgebelt. Oh god, wat had ze er mooi uitgezien toen ze de cafetaria binnen kwam. Het leek wel alsof iedereen ophield met praten om te zien hoe ze binnen kwam lopen. Zo prachtig. Gek genoeg was hij slechts een half uur later zo verward geweest om twee honden te ontvoeren en mee naar huis te nemen. Wat zullen hun baasjes ongerust zijn. En wat zullen ze schrikken als ze horen hoe hun schatteboutjes terug zijn gevonden.
"Melk?"
"Nee, dankje. Het leek wel een droom."
"Wat?"
"Niks."
Maar hij wist zeker dat het geen droom was geweest, want ondanks zijn opwinding had hij die nacht toch nog ongeveer twee uur kunnen slapen. Man, wat had hij gek gedroomd. Hij was in een park of zo en hij was onder de bank gekropen omdat hij boos was op zijn oma. Ze had alles dat hem aan zijn opa had herinnerd kapot gemaakt. Behalve zijn vergiet. Ach ja, dat vergiet. Als zijn huis ooit nog eens in de brand zou staan en hij had slechts nog tijd om een ding mee te nemen, dan zou het dat vergiet zijn.
Hij wist nog goed hoe zijn opa tot aan zijn laatste adem de grapjas had uitgehangen. 'Vergiet me niet, jongen.'
"Alsjeblieft, jongen."
Verbaast keek hij op. "Dankje."
"Nou, ga je die mop van die man en die twee honden nog vertellen of niet?"
Toen herinderde hij zich ineens iets vreselijks. "Hij had de deur open laten staan!" Riep hij en stond plotseling op en rende het huis van zijn vriend weer uit.
Levende dingen gaan dood
"Jezus, wat zie jij er uit!"
"Mag ik binnenkomen?"
"Ja, natuurlijk. Wat is er gebeurt jongen?"
"Ik zit in de problemen."
Ondertussen trok hij zijn winterjas uit en hing hem netjes aan de kapstok.
"Kan ik hier een paar dagen blijven?"
"Tuurlijk, is alles oke met je?"
"Ken je die mop van die man en die twee honden?"
Hij liep achter zijn bezorgde vriend aan de keuken in en ging zitten op de stoel met de kapotte armleuning.
"Nee." Antwoordde zijn verwarde vriend op een vraag die hij zelf al weer was vergeten.
Na al die tijd had hij er nu plotseling genoeg van en rukte de kapotte armlauning los van de stoel. Hij opende het raam en wierp hem het donker in.
"Heb je koffie?"
"Ja."
Terwijl zijn vriend koffie voor hem maakte bleef het onbegrijpelijk stil. Onafgebroken staarde hij uit het raam en probeerde zijn gedachten op een rij te krijgen. Sinds gister ochtend was het eigenlijk alleen maar absurder geworden. Hij was heel zelfverzekerd zijn huis uit gegaan en had haar vanuit een telefooncel opgebelt. Oh god, wat had ze er mooi uitgezien toen ze de cafetaria binnen kwam. Het leek wel alsof iedereen ophield met praten om te zien hoe ze binnen kwam lopen. Zo prachtig. Gek genoeg was hij slechts een half uur later zo verward geweest om twee honden te ontvoeren en mee naar huis te nemen. Wat zullen hun baasjes ongerust zijn. En wat zullen ze schrikken als ze horen hoe hun schatteboutjes terug zijn gevonden.
"Melk?"
"Nee, dankje. Het leek wel een droom."
"Wat?"
"Niks."
Maar hij wist zeker dat het geen droom was geweest, want ondanks zijn opwinding had hij die nacht toch nog ongeveer twee uur kunnen slapen. Man, wat had hij gek gedroomd. Hij was in een park of zo en hij was onder de bank gekropen omdat hij boos was op zijn oma. Ze had alles dat hem aan zijn opa had herinnerd kapot gemaakt. Behalve zijn vergiet. Ach ja, dat vergiet. Als zijn huis ooit nog eens in de brand zou staan en hij had slechts nog tijd om een ding mee te nemen, dan zou het dat vergiet zijn.
Hij wist nog goed hoe zijn opa tot aan zijn laatste adem de grapjas had uitgehangen. 'Vergiet me niet, jongen.'
"Alsjeblieft, jongen."
Verbaast keek hij op. "Dankje."
"Nou, ga je die mop van die man en die twee honden nog vertellen of niet?"
Toen herinderde hij zich ineens iets vreselijks. "Hij had de deur open laten staan!" Riep hij en stond plotseling op en rende het huis van zijn vriend weer uit.
maandag 5 december 2005
LANSEBREKER #1
FRAGMENT UIT "VLAMMENDE KIPPEN VERWAAIEN HAAST NIET" van onze eigen OEUVRE LANSEBREKER
Hij zat aan een ondergekliederd bankje in het stadspark vastgeniet. Eenden kwaakten kakkend om hem heen. Met tranen in zijn ogen voelde hij aan het tinnen vergiet in zijn borstzakje. Het was verdomme nog van zijn oma geweest! Hij wilde er peentjes in afgieten. Alleen maar om te laten zien hoeveel hij van peentjes hield. Net zoals Willie Wortel. Godverdomme, wat hield hij veel van Willie Wortel. Hij pakte het blik peentjes uit zijn tas. Maar ach! Hij had natuurlijk geen blikopener bij zich. Die had zijn oma kapot gemaakt. Zij had alles kapot gemaakt! Zijn paraplu, de lievelingsknoop van zijn geruite overhemd en nu ook nog zijn blikopener! Hij beet op zijn lip. Plotseling dook hij onder het bankje en begon wilde majorettebewegingen te maken en gordeldierniezen te imiteren. Ziedend niezend maaide hij stukken gras en kleine kiezeltjes weg. Omstanders waren stil blijven staan maar hadden niet de moeite genomen om dichterbij te komen. Waarschijnlijk stonden ze met tranen in hun ogen te kijken naar die maniak onder het bankje. Ze hadden gezien hoeveel hij van peentjes hield.
Hij zat aan een ondergekliederd bankje in het stadspark vastgeniet. Eenden kwaakten kakkend om hem heen. Met tranen in zijn ogen voelde hij aan het tinnen vergiet in zijn borstzakje. Het was verdomme nog van zijn oma geweest! Hij wilde er peentjes in afgieten. Alleen maar om te laten zien hoeveel hij van peentjes hield. Net zoals Willie Wortel. Godverdomme, wat hield hij veel van Willie Wortel. Hij pakte het blik peentjes uit zijn tas. Maar ach! Hij had natuurlijk geen blikopener bij zich. Die had zijn oma kapot gemaakt. Zij had alles kapot gemaakt! Zijn paraplu, de lievelingsknoop van zijn geruite overhemd en nu ook nog zijn blikopener! Hij beet op zijn lip. Plotseling dook hij onder het bankje en begon wilde majorettebewegingen te maken en gordeldierniezen te imiteren. Ziedend niezend maaide hij stukken gras en kleine kiezeltjes weg. Omstanders waren stil blijven staan maar hadden niet de moeite genomen om dichterbij te komen. Waarschijnlijk stonden ze met tranen in hun ogen te kijken naar die maniak onder het bankje. Ze hadden gezien hoeveel hij van peentjes hield.
HALFHART #2
Nog een fragment uit 'Levende dingen gaan dood' van Martin Halfhart.
Als aan de bank genageld bleef hij zitten. Terwijl hij heeft liefst door de ruit van deze kut cafetaria naar buiten wilde springen. Gewoon om te laten zien hoeveel het hem deed.
"Ik vond gewoon dat je het moest weten..." hoorde hij ergens in zijn achterhoofd galmen. Hij kon het niet geloven. Hij plukte als een gek aan zijn broek en hoopte dat hij hem kapot zou plukken. Gewoon om te laten zien hoeveel het hem deed. Het moest kapot. Alles moest kapot. Alles was kapot. Zij had alles godbetert kapot gemaakt.
Stemmen schreeuwden door zijn kop. Beelden brandden op zijn netvlies. Kapot, kapot, kapot, kapot, kapot!
Toen scheeurde hij zich los van de bank, wankelde tussen al de andere bezoekers door richting de deur, smeet die open en rende naar buiten.
Hij rende en bleef rennen tot hij niet meer kon. Tot hij niet meer wist waar hij was. Tot het donker was. Tot zijn gedachten stil stonden. Ze was achter hem aan gekomen, maar had niet de moeite genomen om ook te gaan rennen of om ook maar te schreeuwen. Ze was waarschijnlijk met tranen in haar ogen voor de cafetaria blijven staan en had zich beseft dat ze hem pijn had gedaan. Ze had gezien hoeveel het hem deed.
Uitgeput boog hij zich voorover waardoor het mes dat hij nog steeds bij zich had in zijn dij prikte. Hij haalde het uit zijn zak en bekeek het nog eens goed. Het was een heel normaal mes, maar wel erg groot. Het was het soort mes waarmee ze in van die kookprogramma's op TV de kruiden mee snijden. Iets wat je ook met een veel kleiner mes kan doen. Allejezus, wat haatte hij die programma's. En eigenlijk alleen maar daarom. Hij stopte het mes terug onder zijn riem. Hij liep door een park waar hij nog nooit geweest was. Het was een slecht verlicht park, maar dat deed hem juist goed. Het liefst wilde hij op dit moment onzichtbaar zijn. In het donker zag hij verderop twee hondenbezitters met elkaar keuvelen. Hun twee honden hadden elkaar echter niks te zeggen en snuffelde een beetje dom de bosjes af, op zoek naar een plaats om hun sporen achter te laten.
Op dat moment kreeg hij een idee wat hem misschien zou kunnen afleiden van de pijn in zijn hart. Hij dook de bosjes in en sloop zo stil mogenlijk in de richting van de twee domme honden...
Als aan de bank genageld bleef hij zitten. Terwijl hij heeft liefst door de ruit van deze kut cafetaria naar buiten wilde springen. Gewoon om te laten zien hoeveel het hem deed.
"Ik vond gewoon dat je het moest weten..." hoorde hij ergens in zijn achterhoofd galmen. Hij kon het niet geloven. Hij plukte als een gek aan zijn broek en hoopte dat hij hem kapot zou plukken. Gewoon om te laten zien hoeveel het hem deed. Het moest kapot. Alles moest kapot. Alles was kapot. Zij had alles godbetert kapot gemaakt.
Stemmen schreeuwden door zijn kop. Beelden brandden op zijn netvlies. Kapot, kapot, kapot, kapot, kapot!
Toen scheeurde hij zich los van de bank, wankelde tussen al de andere bezoekers door richting de deur, smeet die open en rende naar buiten.
Hij rende en bleef rennen tot hij niet meer kon. Tot hij niet meer wist waar hij was. Tot het donker was. Tot zijn gedachten stil stonden. Ze was achter hem aan gekomen, maar had niet de moeite genomen om ook te gaan rennen of om ook maar te schreeuwen. Ze was waarschijnlijk met tranen in haar ogen voor de cafetaria blijven staan en had zich beseft dat ze hem pijn had gedaan. Ze had gezien hoeveel het hem deed.
Uitgeput boog hij zich voorover waardoor het mes dat hij nog steeds bij zich had in zijn dij prikte. Hij haalde het uit zijn zak en bekeek het nog eens goed. Het was een heel normaal mes, maar wel erg groot. Het was het soort mes waarmee ze in van die kookprogramma's op TV de kruiden mee snijden. Iets wat je ook met een veel kleiner mes kan doen. Allejezus, wat haatte hij die programma's. En eigenlijk alleen maar daarom. Hij stopte het mes terug onder zijn riem. Hij liep door een park waar hij nog nooit geweest was. Het was een slecht verlicht park, maar dat deed hem juist goed. Het liefst wilde hij op dit moment onzichtbaar zijn. In het donker zag hij verderop twee hondenbezitters met elkaar keuvelen. Hun twee honden hadden elkaar echter niks te zeggen en snuffelde een beetje dom de bosjes af, op zoek naar een plaats om hun sporen achter te laten.
Op dat moment kreeg hij een idee wat hem misschien zou kunnen afleiden van de pijn in zijn hart. Hij dook de bosjes in en sloop zo stil mogenlijk in de richting van de twee domme honden...
donderdag 1 december 2005
HALFHART #1
Een fragment uit 'Levende dingen gaan dood' van Martin Halfhart.
Het was zaterdag 12 uur en de bloemen stonden eindelijk op tafel.
"Zuip dan!" schreeuwde hij tegen de roos in het midden van de bos.
Met een plof liet hij zich op de bank vallen en klikte met de afstandsbediening de TV aan.
"Heeft u dit gevoel ook wel eens of kent u mensen die zulke gevoelens hebben? Stuur dan een brief onder vermelding van Dokter Valentijn, naar.." KLIK
Hij kon het niet geloven. Een jaar was er voorbij gegaan en nog steeds had ze niet gereageerd.
Soms had hij de hoop bijna opgegeven, soms had hij bijna genoeg hoop gehad, maar nu was de tijd aangebroken dat hij een knoop doorhakte.
Na een van de diepste zuchten die hij ooit geslaakt had stond hij op. Hij liep naar de keuken. In de keuken opende hij de bestekla. Uit de la pakte hij het grootste mes dat hij kon vinden en bekeek zichzelf in haar reflectie.
Zijn besluit stond vast.
Het was zaterdag 12 uur en de bloemen stonden eindelijk op tafel.
"Zuip dan!" schreeuwde hij tegen de roos in het midden van de bos.
Met een plof liet hij zich op de bank vallen en klikte met de afstandsbediening de TV aan.
"Heeft u dit gevoel ook wel eens of kent u mensen die zulke gevoelens hebben? Stuur dan een brief onder vermelding van Dokter Valentijn, naar.." KLIK
Hij kon het niet geloven. Een jaar was er voorbij gegaan en nog steeds had ze niet gereageerd.
Soms had hij de hoop bijna opgegeven, soms had hij bijna genoeg hoop gehad, maar nu was de tijd aangebroken dat hij een knoop doorhakte.
Na een van de diepste zuchten die hij ooit geslaakt had stond hij op. Hij liep naar de keuken. In de keuken opende hij de bestekla. Uit de la pakte hij het grootste mes dat hij kon vinden en bekeek zichzelf in haar reflectie.
Zijn besluit stond vast.
donderdag 24 november 2005
INTERCITYMENTALE COMMINIMINIE
Vanuit de stad waar Adolf Hitler ooit de woorden "Kaffee" en "Brötchen mit Schinkeln" sprak stuurde de Professius mij een belachelijk goed filmscript. Waarschijnlijk om mij jaloers te maken op zoveel werklust. Ik heb het bij de linksbinnen geplaatst. Daarnaast hier de email waarin ik aan de Professius uitleg wat wij afgelopen vrijdag op de literaire avond te Perdu deden.
woensdag 23 november 2005
SPRAKELOOS
Uit de serie opsommingen/meerkeuzevragen:
Zaken waar ik geen woorden voor heb:
A: ...
B: ...
C: ...
Daarnaast: In mijn laatste vergadering met de Glijmajoor bespraken wij de mogelijkheid om mensen met de achternaam De Vries over te halen hun kind Zorba te noemen. Dit in het kader van het project: Breng wat Bubbelebim in uw leven.
Zaken waar ik geen woorden voor heb:
A: ...
B: ...
C: ...
Daarnaast: In mijn laatste vergadering met de Glijmajoor bespraken wij de mogelijkheid om mensen met de achternaam De Vries over te halen hun kind Zorba te noemen. Dit in het kader van het project: Breng wat Bubbelebim in uw leven.
dinsdag 22 november 2005
UIT DE SERIE
Uit de serie "Mag mijn haantje-de-voorste oproer kraaien in uw kippenhok?"
"Mag ik met mijn zauberflote in uw sprookjesbos fiedelen?"
"Mag ik met mijn zauberflote in uw sprookjesbos fiedelen?"
donderdag 17 november 2005
AANKONTJE
Bart und Ernst doen morgen (VRIJDAG 18 NOVEMBER DUS) weer eens iets geks in Theater Perdu. Te Amsterdam. Er zullen ook nog allerlei dichters eigen werk voordragen.
Marian Boyer (Fantastisch lichaam, Het engelentransport), Vrouwkje Tuinman (Grote acht, Vitrine), Mustapha Ayned (De schaduw van de pijn, zanger en theatermaker van o.a. Taxista, Waf), Cathelijn Schilder (De Eenling), Bart und Ernst (dichtersduo, Nietteraere Avonden Parade 2005), Arthur Wevers (Orgaanvlees.org) en Asis Aynan (Contrast).
Ik kijk speciaal uit naar het fantastische lichaam van Marian en de vitrine van Vrouwkje. Maar dat is flauw, dat weet ik zelf ook wel. Hopelijk zijn we morgen minder flauw en blijft Hans Kesting weg.
Toen ik trouwens gisteren met Ernst een avond presenteerde in de vorm van een spraakwaterval, kwam er een jongen naar ons toe die zei: "Echt goed gevonden, man, om zo door elkaar heen te praten als presentatie. Want normaal hoor je alleen maar één iemand een saai verhaaltje vertellen...(toen keek ik hem aan en dacht 'hij gaat het écht zeggen! En ja:)...en nu waren het er twee.
Marian Boyer (Fantastisch lichaam, Het engelentransport), Vrouwkje Tuinman (Grote acht, Vitrine), Mustapha Ayned (De schaduw van de pijn, zanger en theatermaker van o.a. Taxista, Waf), Cathelijn Schilder (De Eenling), Bart und Ernst (dichtersduo, Nietteraere Avonden Parade 2005), Arthur Wevers (Orgaanvlees.org) en Asis Aynan (Contrast).
Ik kijk speciaal uit naar het fantastische lichaam van Marian en de vitrine van Vrouwkje. Maar dat is flauw, dat weet ik zelf ook wel. Hopelijk zijn we morgen minder flauw en blijft Hans Kesting weg.
Toen ik trouwens gisteren met Ernst een avond presenteerde in de vorm van een spraakwaterval, kwam er een jongen naar ons toe die zei: "Echt goed gevonden, man, om zo door elkaar heen te praten als presentatie. Want normaal hoor je alleen maar één iemand een saai verhaaltje vertellen...(toen keek ik hem aan en dacht 'hij gaat het écht zeggen! En ja:)...en nu waren het er twee.
zondag 13 november 2005
ELP
Toen ik gisteren de cd Works Volume 1 van Emerson Lake & Palmer wilde kopen, stond er een man naast me met twee cd's in zijn handen. In zijn linker hand had hij Emerson Lake & Palmer van de gelijknamige band en in zijn rechter hand had hij Tarkus, ook van Emerson Lake & Palmer.
Hij was duidelijk in dubio en legde de cd's, die trouwens beide slechts 7,99 kostte, een belachelijk lage prijs voor zulke cd's, weer terug op de stapel voordelige cd's. Ik daarentegen was er uit en begaf me naar de kassa.
Na een tijdje kwam de man terug en pakte opnieuw de zelfde cd's op om er nog eens zeer besluitloos naar te kijken. Toen hij opkeek om zo'n beetje schuin omhoog te kijken zoals nadenkende mensen dat altijd doen, keek ik recht in zijn gezicht en begon naar hem te lachen. Hij keek een beetje geschrokken terug alsof hij merkte dat ik hem door had (wat natuurlijk ook het geval was) en net voordat ik in mijn beste duits wilde zeggen dat ze allebei erg goed zijn keek hij snel de andere kant op, legde de cd's weer terug en liep weg.
Oh nee! dacht ik. Wat heb ik gedaan? Nu koopt hij ze allebei niet, terwijl hij er uit zag als iemand die deze twee cd's wel zou kunnen waarderen. Misschien kan ik ze voor hem kopen. Ik bedoel, ik zou best 7,99 willen uitgeven om een onbekende man Tarkus te kunnen geven. Maar ja, nu was hij weg.
Normaal zoek ik niet zo snel oogcontact met onbekende mensen en nu had ik ook al gelijk weer spijt dat ik het gedaan had. Ik wilde de man alleen maar duidelijk maken dat ik de cd's die hij in zijn handen had erg goed vond. Het was een beetje een oudere man geweest. Misschien had hij ze zelfs wel een keer live gezien. Waarschijnlijk vondt hij ze toendertijd ook erg goed, maar had hij niet genoeg geld om hun platen te kopen. Iets wat hij al zijn hele leven wilde doen, maar het kwam er maar niet van. En nu lagen ze hier. 7,99 per stuk. Zou hij het nog steeds zo leuk vinden?
Ik was bijna aan de beurt om mijn cd af te reken toen het gebeurde. De man dook op uit de verte van mijn ooghoek, snelde zich langs de stapel voordelige cd's, griste Tarkus van de stapel en haastte zich naar de andere kant van de winkel om daar aan te sluiten in de rij voor de andere kassa.
Was het ons toch nog gelukt.
Hij was duidelijk in dubio en legde de cd's, die trouwens beide slechts 7,99 kostte, een belachelijk lage prijs voor zulke cd's, weer terug op de stapel voordelige cd's. Ik daarentegen was er uit en begaf me naar de kassa.
Na een tijdje kwam de man terug en pakte opnieuw de zelfde cd's op om er nog eens zeer besluitloos naar te kijken. Toen hij opkeek om zo'n beetje schuin omhoog te kijken zoals nadenkende mensen dat altijd doen, keek ik recht in zijn gezicht en begon naar hem te lachen. Hij keek een beetje geschrokken terug alsof hij merkte dat ik hem door had (wat natuurlijk ook het geval was) en net voordat ik in mijn beste duits wilde zeggen dat ze allebei erg goed zijn keek hij snel de andere kant op, legde de cd's weer terug en liep weg.
Oh nee! dacht ik. Wat heb ik gedaan? Nu koopt hij ze allebei niet, terwijl hij er uit zag als iemand die deze twee cd's wel zou kunnen waarderen. Misschien kan ik ze voor hem kopen. Ik bedoel, ik zou best 7,99 willen uitgeven om een onbekende man Tarkus te kunnen geven. Maar ja, nu was hij weg.
Normaal zoek ik niet zo snel oogcontact met onbekende mensen en nu had ik ook al gelijk weer spijt dat ik het gedaan had. Ik wilde de man alleen maar duidelijk maken dat ik de cd's die hij in zijn handen had erg goed vond. Het was een beetje een oudere man geweest. Misschien had hij ze zelfs wel een keer live gezien. Waarschijnlijk vondt hij ze toendertijd ook erg goed, maar had hij niet genoeg geld om hun platen te kopen. Iets wat hij al zijn hele leven wilde doen, maar het kwam er maar niet van. En nu lagen ze hier. 7,99 per stuk. Zou hij het nog steeds zo leuk vinden?
Ik was bijna aan de beurt om mijn cd af te reken toen het gebeurde. De man dook op uit de verte van mijn ooghoek, snelde zich langs de stapel voordelige cd's, griste Tarkus van de stapel en haastte zich naar de andere kant van de winkel om daar aan te sluiten in de rij voor de andere kassa.
Was het ons toch nog gelukt.
vrijdag 11 november 2005
TITEL VAN DE POST
Wat interresseren ons de lezers nou Simmie.
6/18/2005, de post die ik op die dag schreef, dat jij daarop reageert, daar wacht ik op.
Trouwens, het weerbericht uit Spanje: het spant er nog om of het zal hagelen of schuimen.
6/18/2005, de post die ik op die dag schreef, dat jij daarop reageert, daar wacht ik op.
Trouwens, het weerbericht uit Spanje: het spant er nog om of het zal hagelen of schuimen.
woensdag 9 november 2005
TIJDFOUTEN (ik komde altijdt te laadt)
Voor degenen onder u die zich nog steeds het hoofd, de nek, danwel de bek breken op/over de vreemde spelwijze van De Professius wil ik u graag wijzen op zijn verklaring voor bijvoorbeeld het gebruik van DT in de verleden tijdt. Dit is namelijk niet de verleden maar de zogenaamde 'vergeten tijd'. In zijn eigen woorden:
Nieuw in de Nederlandse taal:
De vergeten tijd!
Kijken keek gekeken gekeken?
Veel neerlandica zeggen zich niks te herinneren, maar Professius T Taal belooft u: Gebruik de vergeten tijd in uw taalgebruik en vervlogen tijden zullen ten horizonnen (alsof er meerdere zijn) opdoemen!
Ik mijzelve kon me zelfs weer herinneren waar de T in mijn naam voor stront (typ-fout die ik liet staan omdat ik er om moest lachen (hahaha)).
En dan heb ik het natuurlijk nog niet eens over de eerste regel van ons manifest, die luit: "ALLES WAT DE BUBBELEBIM DOET HEBBEN ZIJ ZO BEDOELDT".
Nieuw in de Nederlandse taal:
De vergeten tijd!
Kijken keek gekeken gekeken?
Veel neerlandica zeggen zich niks te herinneren, maar Professius T Taal belooft u: Gebruik de vergeten tijd in uw taalgebruik en vervlogen tijden zullen ten horizonnen (alsof er meerdere zijn) opdoemen!
Ik mijzelve kon me zelfs weer herinneren waar de T in mijn naam voor stront (typ-fout die ik liet staan omdat ik er om moest lachen (hahaha)).
En dan heb ik het natuurlijk nog niet eens over de eerste regel van ons manifest, die luit: "ALLES WAT DE BUBBELEBIM DOET HEBBEN ZIJ ZO BEDOELDT".
vrijdag 4 november 2005
LINEA RECTA
Antwoord op een tekst van Ernst Walgenbach | 08 December 2004 | 14:57:01
EW: Zijn blik vloog de wereld weer in. Een microseconde was hij die uit het oog verloren.
Volledig verdwaald kwam hij tot het inzicht dat de voorstelling van zijn leven illusie noch realiteit kende, dat de lijn tussen deze twee begrippen niet het probleem vormde,
maar de oplossing.
Met goede moed zette hij zijn tred voort en verloor zijn identiteit zonder te sterven.
PTT: Snel schonk hij zichzelf een cola in en dacht na: 'Alcohol is een metafoor voor de illusie, thee is een metafoor voor de realiteit. Cola is een metafoor voor de vergankelijkheid. Waarom hebben die drie toch altijd ruzie?'
Ergens in zijn gedachte vondt hij uit dat die ruzie niet het probleem vormde,
maar de oplossing.
Met goede moed zette hij zijn tred voort en verloor zijn identiteit zonder te sterven.
EW: Zijn blik vloog de wereld weer in. Een microseconde was hij die uit het oog verloren.
Volledig verdwaald kwam hij tot het inzicht dat de voorstelling van zijn leven illusie noch realiteit kende, dat de lijn tussen deze twee begrippen niet het probleem vormde,
maar de oplossing.
Met goede moed zette hij zijn tred voort en verloor zijn identiteit zonder te sterven.
PTT: Snel schonk hij zichzelf een cola in en dacht na: 'Alcohol is een metafoor voor de illusie, thee is een metafoor voor de realiteit. Cola is een metafoor voor de vergankelijkheid. Waarom hebben die drie toch altijd ruzie?'
Ergens in zijn gedachte vondt hij uit dat die ruzie niet het probleem vormde,
maar de oplossing.
Met goede moed zette hij zijn tred voort en verloor zijn identiteit zonder te sterven.
PUUR ABSURDISME, DAT SNAPT NIEMAND
(DEEL 1) Uit angst daarvoor hou ik altijd iets estetisch, begrijpelijks of grappigs in mijn werk houden.
Wil ik dan iets zeggen? Nee, ik wil iets vragen. Ik wil vragen aan mensen om eens wat beter naar het absurdisme te kijken, want pas dan zullen ze merken dat het echt onbegrijpelijk is. Maar ja, dat is natuurlijk een beetje een rare vraag. “Met Frans Bauer?” “Ja hallo, met Professius, zeg Frans ik wilde je iets vragen...” Nee.
En daarom probeer ik de mensen die miijn werk lezen of zien hun onoverkomelijk lot van de lach te laten zien. Mensen moeten zich ongemakkelijk voelen. Zoals bij het lezen van de schrijffout in de eerste zin van dit verhaal en bij het woordje miijn. Ik ben dus een soort David Lynch van de humor.
(Werd vervolgd...)
(DEEL 2) Mensen moeten denken: Jezus, is het leven echt zo raar? "Nee, natuurlijk niet!" Zegt Jezus dan met een lach. "Maar om op een berg te komen moet je door een dal." En dat dal dat ben ik. Wees gerust, ik ben niet de duivel. Na het lezen van deze tekst zult u niet als een bezetene de straat op rennen en mensen beginnen te vermoorden. Dat zal u alledings niet doen. Onder geen geding. Absoluut niet. Nee, nee, nee. Maar wat zult u dan wel doen? Een theetje drinken? Naar een verjaardag? TV kijken? Gadverdamme, wat saai! Uw leven is saai! Saaiaaiaai! Uw leven is van geen betekenis, of wel soms? Heeft u eigenlijk niet zelfs nog meer zin in een verjaardag met veel gratis bier dan in een thee? Heeft u eigenlijk niet meer zin in de TV dan in die verjaardag? Heeft u eigenlijk niet meer zin om te slapen dan om TV te kijken? Bent u niet een verloren ziel? Bent u niet stiekem fan van Frans Bauer? Nee, natuurlijk bent u dat niet, want dat zou te absurd zijn. Dat zou niemand snappen. En u wilt juist begrepen worden. Aandacht wilt u. Wat? Tegen u? Nee, natuurlijk heb ik het niet tegen u, ik heb het tegen die mensen die buiten op straat lopen. U bent een goed mens, u werkt hard, u probeert eerlijk en positief te zijn, u bent een sterke ziel, u kunt verandering teweeg brengen, u kunt opstaan en de wereld helpen, u bent de held! Hoera, hoera! Maar.....maar....die mensen daar buiten snappen er helemaal niks van. Kijk ze nou eens moeilijk doen. Ze willen allemaal begrepen worden. Ze willen allemaal aandacht, maar u moet ze vermoorden. Ja! Met bloemen! Zou dat kunnen?
Ik probeer mensen te vangen tussen een lach en een inspiratie. Ze snappen iets niet, maar snappen ook dat het niet te snappen is en dan snappen ze het ineens. Ik knaaag aan het geweten van de mensen, maar laat tegelijkertijd duidelijk merken dat ze niet meteen op hoeven te staan. Ze moeten eerst naar hun geweten leren te luisteren in hun lievelingsstoel met een lach op hun gezicht en een thee op hun schoot. Ik ben dus een soort Noam Chomsky van de humor. En als je Noam Chomsky niet kent , loop je slechts twee dagen achter op mij. Ik leerde hem eergister kennen: verdomd interresante man.
(Wordt vervolgd...)
Wil ik dan iets zeggen? Nee, ik wil iets vragen. Ik wil vragen aan mensen om eens wat beter naar het absurdisme te kijken, want pas dan zullen ze merken dat het echt onbegrijpelijk is. Maar ja, dat is natuurlijk een beetje een rare vraag. “Met Frans Bauer?” “Ja hallo, met Professius, zeg Frans ik wilde je iets vragen...” Nee.
En daarom probeer ik de mensen die miijn werk lezen of zien hun onoverkomelijk lot van de lach te laten zien. Mensen moeten zich ongemakkelijk voelen. Zoals bij het lezen van de schrijffout in de eerste zin van dit verhaal en bij het woordje miijn. Ik ben dus een soort David Lynch van de humor.
(Werd vervolgd...)
(DEEL 2) Mensen moeten denken: Jezus, is het leven echt zo raar? "Nee, natuurlijk niet!" Zegt Jezus dan met een lach. "Maar om op een berg te komen moet je door een dal." En dat dal dat ben ik. Wees gerust, ik ben niet de duivel. Na het lezen van deze tekst zult u niet als een bezetene de straat op rennen en mensen beginnen te vermoorden. Dat zal u alledings niet doen. Onder geen geding. Absoluut niet. Nee, nee, nee. Maar wat zult u dan wel doen? Een theetje drinken? Naar een verjaardag? TV kijken? Gadverdamme, wat saai! Uw leven is saai! Saaiaaiaai! Uw leven is van geen betekenis, of wel soms? Heeft u eigenlijk niet zelfs nog meer zin in een verjaardag met veel gratis bier dan in een thee? Heeft u eigenlijk niet meer zin in de TV dan in die verjaardag? Heeft u eigenlijk niet meer zin om te slapen dan om TV te kijken? Bent u niet een verloren ziel? Bent u niet stiekem fan van Frans Bauer? Nee, natuurlijk bent u dat niet, want dat zou te absurd zijn. Dat zou niemand snappen. En u wilt juist begrepen worden. Aandacht wilt u. Wat? Tegen u? Nee, natuurlijk heb ik het niet tegen u, ik heb het tegen die mensen die buiten op straat lopen. U bent een goed mens, u werkt hard, u probeert eerlijk en positief te zijn, u bent een sterke ziel, u kunt verandering teweeg brengen, u kunt opstaan en de wereld helpen, u bent de held! Hoera, hoera! Maar.....maar....die mensen daar buiten snappen er helemaal niks van. Kijk ze nou eens moeilijk doen. Ze willen allemaal begrepen worden. Ze willen allemaal aandacht, maar u moet ze vermoorden. Ja! Met bloemen! Zou dat kunnen?
Ik probeer mensen te vangen tussen een lach en een inspiratie. Ze snappen iets niet, maar snappen ook dat het niet te snappen is en dan snappen ze het ineens. Ik knaaag aan het geweten van de mensen, maar laat tegelijkertijd duidelijk merken dat ze niet meteen op hoeven te staan. Ze moeten eerst naar hun geweten leren te luisteren in hun lievelingsstoel met een lach op hun gezicht en een thee op hun schoot. Ik ben dus een soort Noam Chomsky van de humor. En als je Noam Chomsky niet kent , loop je slechts twee dagen achter op mij. Ik leerde hem eergister kennen: verdomd interresante man.
(Wordt vervolgd...)
NOU JA #3
Maar wacht even, maat. Volgens mij hebben we het nu allebij over een ander blokje. In mijn vorige hoestbui had ik het over het koude blokje. En in die oude post over m'n oma en jei ging het over het warme blokje.
Het koude blokje moeten we, zoals ik in mijn vorige kotsneiging met een of andere beste man inderdaad eens ben, goed in aanschouw nemen (En dan bedoel ik niet dat café) zodat het, naarmate de tijd groeit en de appels verder van de bomen vallen, uiteindelijk zal smelten in de warmte zoals je die kent van je moeder.
En het warme blokje moet je aan iedereen, ja zelfs Hans, laten zien alsof het de normaalste zaak van de wereld is (zoiets als poepen)
Snapé vous?
Bjen!
Salút aan je fuut.
PTT
Het koude blokje moeten we, zoals ik in mijn vorige kotsneiging met een of andere beste man inderdaad eens ben, goed in aanschouw nemen (En dan bedoel ik niet dat café) zodat het, naarmate de tijd groeit en de appels verder van de bomen vallen, uiteindelijk zal smelten in de warmte zoals je die kent van je moeder.
En het warme blokje moet je aan iedereen, ja zelfs Hans, laten zien alsof het de normaalste zaak van de wereld is (zoiets als poepen)
Snapé vous?
Bjen!
Salút aan je fuut.
PTT
woensdag 26 oktober 2005
NOU JA #2
Het lijkt me dat je het dus juist met hem eens bent. Ik heb het stuk niet gelezen natuurlijk. Wat ik uit jouw woorden opmaak is dat deze meneer óók denkt dat het sowieso (en dat is de enige correcte spelling, maar ja daar heb jij natuurlijk schijt aan) niet past. En dat we daarom lijden (en aan het verschil tussen de lange of korte ei/ij/y heb jij al helemaal scheidt schynbaar!). Ik kan me er deels wel in vinden. Niet in mijn blokje natuurlijk, maar in de theorie. Het stemt ook mooi overeen met jouw eigen theorie over het blokje dat je aan het begin van je leven krijgt. (Of kreigt, als je het op jouw manier zegt) Alleen, zoals ik toen al stelde is het natuurlijk te simpel gesteld en moet men volgens dit pisang(*) juist uit het blokje breken. Je wordt dus eerst opgebouwd om jezelf daarna weer te moeten afbreken (tot de schijt ons dood). Maar zeg, wat een opstandighijd! Wat ben jij een relteiger geworden! Langzaamaan nemen we elkaars rollen over, Beethoven!
Dan nog dit: Een Drollenoverall. Is dat nu een overall gemaakt van drollen, een overall met een drollenvanger-model, of gewoon een stinkend broekpak? Een woord, in ieder geval, om toe te voegen aan de BUBBELEBIM-mythologie.
En, herinner me eraan dat ik de mensen ooit nog uitleg over mijn theorie dat "tijger" eigenlijk een getal is. Of nee, dat was een theorie van de glijmajoor. Nog zoiets.
(*) = 'dit pisang' betekent 'deze persoon'. Uit Clarissa La Lui
Dan nog dit: Een Drollenoverall. Is dat nu een overall gemaakt van drollen, een overall met een drollenvanger-model, of gewoon een stinkend broekpak? Een woord, in ieder geval, om toe te voegen aan de BUBBELEBIM-mythologie.
En, herinner me eraan dat ik de mensen ooit nog uitleg over mijn theorie dat "tijger" eigenlijk een getal is. Of nee, dat was een theorie van de glijmajoor. Nog zoiets.
(*) = 'dit pisang' betekent 'deze persoon'. Uit Clarissa La Lui
NOU JA!
Wat ik nou vanochtend weer las: "Het menselijk ego bestaat eigenlijk helemaal niet!" Het blijkt allemaal een grap te zijn. We worden dus klaarblijkelijk door iedereen om ons heen zo beinvloed dat we mooi in de maatschappij passen. Zoals een ijsblokje in een ijsblokjeshouder. En omdat we zo graag in een ijsblokjeshouder willen passen bevriezen we uiteindelijk en kunnen we geen kant meer op! Belachelijk! Zo koud is het toch helemaal niet? En volgens de beste man die dit stukje tekst had geschreven, dat wat ik dus vanmorgen las, kunnen we niet zomaar ontdooien door te zeggen "Nu ontdooi ik". Nee, we moeten inzien dat al ons leiden niet komt omdat we niet precies in een ijsblokjeshouder passen, maar omdat we erin willen passen! Maar dan denk ik, en dat klinkt misschien een beetje stom, 'dan past het toch zoiezo niet?' Maar ja, hij zei dus ook nog dat als je dan niet meer je ego volgt, je niet meer vasthoudt aan die plastic bloem, dat je dan in een soort chaos periode komt ofzo en dat leek me wel tof, dus van nu af aan doe ik niet meer wat andere mensen mij zeggen, luister ik zoiezo naar niemand meer en hou ik al helemaal geen rekening meer met ze. Schijt aan de ijsblokjeshouder!
PTT
PTT
woensdag 19 oktober 2005
DE BELGEN
Neen, dan de Belgen. Zo werd ik vandaag geconfronteerd met de namen: Jutta Borms en Fonny De Wulf. Ik bedoel: FONNY DE WULF, dat verzin je niet. Fonny de Wulf. Fonny. De Wulf. Fonnyfonnyfonnyfonnyfonny. De Wúlf. Wulf. Wulfwulfwulf.
"Ladies and gentlemen...Fonnyyyyy...de Wulf."
"Het acht uur journaal, met...Fonny De Wulf."
"En dan nog het weer, Fonny..."
"Ladies and gentlemen...Fonnyyyyy...de Wulf."
"Het acht uur journaal, met...Fonny De Wulf."
"En dan nog het weer, Fonny..."
woensdag 5 oktober 2005
OF HET HIER LEKKER WEER IS?
De zonnebijtjes vliegen om mijn fris gewassen oren
Het meisje van mijn dromen snijdt mijn haren af
Ze laat ze met een diepe zucht op de bodem vallen
Rustig blaast de warme herfstwind ze opzij
Het meisje van mijn dromen snijdt mijn haren af
Ze laat ze met een diepe zucht op de bodem vallen
Rustig blaast de warme herfstwind ze opzij
Abonneren op:
Posts (Atom)