DE BUBBELEBIM IS EEN (ANTI)LITERAIR EN ABSURDISTISCH THEATERTONEEL-PERFORMANCEVIDUO BESTAANDE UIT SIM SALA BUBBELEBIM EN PROFESSIUS T. TAAL.
We zijn weer eens vertegenwoordigd op de, alweer 17de, WebsiteOfTheMoon-compilatie. De WebsiteOfTheMoon staat onder leiding van bevriende pisang Jeroen Rozendaal, Jeroen verzamelt obscure audio en brengt die dan uit als gratis mp3 verzamelaar. Er zijn er inmiddels dus al 17. Op deze laatste staan zelfs 2 Bubbelebim bijdragen. 
Op de kaak gesteld stelde het allemaal niet eens zo veel voor.
Hij stelde zich voor als Albert Nieuwspier, aka Albert Nieuwsgier.
Zijn verhaal echter, dat hij in de voorafgaande minuten voortbracht, deden mij, noch m’n oma sneller ademhalen. Om het geheel van een verhaal “nieuws” te noemen gingen mij en Crimson boven hun petje. Crimson is de man van mijn oma. Net mijn opa, maar dan anders. Crimson was namelijk Aart’s vijand nummer 1. Aart is mijn opa. Maar genoeg familiegezever.
Albert stamelde zijn “nieuws” in een taal die mij en mijn oma vaag bekend voorkwam. Het was de taal van de Jaren “Ouders/Kinderen”, die ik noch mijn oma bewust hadden meegemaakt. Albert sputterde en stottotterde dat het een lieve lust was. Maar dat stelde zo op de kaak gesteld nog niet zo veel voor. Want wat voor lust, en voor wie? Maria, die was uitgegroeid (tot ieders verbijstering) tot een soort monsterbaby en die de hele tijd, monsterwaardig stil in een hoekje had liggen toekijken tot het moment daar was, hief zichzelf op en sprak tot ieders verbazing in de taal van de Decennia “Kat en Muis en...” zonder aanhalingstekens. Hierop richtte Aart zich tot zijn aartsvijand en bracht een eindeloos gezever voort, waar Maria, noch de andere zich zo kloppend mogelijk voordoende lieden in dit verhaal een touw aan vast konden knopen.
Hadden zij zich niet zo kloppend voor gedaan, dan waren zij waarschijnlijk niet eens in dit verhaal binnengelaten. Maar nu zij eenmaal in dit weefgetouw verstrikt waren gehaakt konden mijn oma en ik hen mogelijk over het hoofd zien. Dus boden we het hele gezelschap een kopje überthee aan. Maria, Crimson en Aart gingen er oneindig rustig voor zitten (waarop Aart/Opa onmiddelijk tot voorzitter van de Überthee-vereniging benoemd werd) en namen slokken dat het een lieve lust was. Albert echter, zag dit aan en sputtutterde iets over: ‘precies d..die lu..lust waar ik tttt over had’. (Dit citaat vatte vlam in de eerste versie van dit verhaal, vandaar dat ik het ditmaal vet gedrukt heb (en vandaar dat ik het vet druk heb))
Hier volgt een citaat van Crimson, hetgeen de samenhang van dit verhaal bewust niet ten goede komt: “Wie den blaeren deckt, mag door den vetrollen”. Het ontgaat mij op dit moment niet (“NEEN, MARIA, IK GEEF U GEEN EXTRA AANDACHT ZOALS ALTIJD) dat Maria zich bij het in de mond nemen van het woord “vetrollen”, zich beledigd van mij afkeert. Nu vraag ik u: “Hoe moeten die arme aanhalingstekens zich dag in dag uit voelen dan?!” Als wij hier allen gaan zeuren om een halve plank en een portie broodnat zijn wij eenieder verder van huis dan Aart ooit tussen de benen van Oma een pad heeft kunnen ontdekken. Oma zegt mij vanaf haar stoel het daar niet mee eens te zijn, maar hé, wie ben ik om te doen alsof ik haar überhaupt hoor?!
Gelukkig had ik de draad van het verhaal heel eventjes aan mijn opa gegeven, die er nu een blinde trui van aan het breien was. Mijn opa kan in braille breien. Ondertussen nam hij slokjes Überthee en sprak hij dit verhaal in op een oude cassette-recorder uit de Horlog. De-Oorlog-van-alle-tijden. Hij pauzeerde de teep zo af en aan om eens uitdrukkelijk te geeuwen richting Maria (DIE WEER OM AANDACHT SCHREEUWT). Mijn oma deed alsof ik haar wel kon horen en nam het hete hangijzer van het vuur om er zich lelijk (want dat was ze) aan te branden. Kameleonthee! Daar had ze zin in! Maar ja, vind dat maar eens, tussen alle Earl Grey. Crimson kreeg alvast een (verpakte) ongenadige apenjeuk.
